Strict Standards: Declaration of fa_IRDate::calendar() should be compatible with JDate::calendar($format, $local = false, $translate = true) in /home/morourir/public_html/language/fa-IR/fa-IR.localise.php on line 0

Strict Standards: mktime(): You should be using the time() function instead in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 32

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 28

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 120

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 123

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 46

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 106
مرور :: ادبیات - نیمه های پر و خالی فنجان شعر ایران - علی صالحی بافقی
شنبه, ۰۲ شهریور ۱۳۹۸

اخبار فرهنگی ایسنا

ایسنا

فرهنگی و هنری > ادبیات و کتاب



نیمه های پر و خالی فنجان شعر ایران


علی صالحی بافقی*

 

 

واقعیت این است : " شعر این روزهای ایران، مخاطب حرفه ای چندانی ندارد " ولی واقعیت مهم تر و نیمه ی پر  این فنجان این است که " شعر این روزهای ایران، مخاطب بالقوه ی بسیاری دارد که نیاز به جذب دارند"

اگر تیراژ اعلام شده توسط ناشرین محترم، واقعا همان باشد که در مشخصات کتاب ها درج می شود، متوسط تیراژ کتاب های شعر نو، 1000 نسخه است. تعداد انگشت شماری از شاعران قدیمی تر و شناخته شده تر ، ممکن است هم تیراژ  و هم میزان فروش کتابهایشان کمی بیشتر از این عدد باشد. 

برخی از ناشرین  علیرغم اعلام تیراژ 1000 نسخه به مولف و درج آن در مشخصات کتاب، به چاپ نهایتا 200 نسخه اکتفا می کنند و در صورت فروش خوب، مجددا به چاپ  اقدام می کنند و حتی برای تبلیغات کتاب و انتشارات هم که شده، جار می زنند که فلان کتاب به چاپ دوم و چندم رسید. و این در حالتی است که معمولا کل هزینه ی انتشار کتاب را  از شاعر قبلا دریافت کرده اند. از این ناشرین هم که بگذریم و باز هم فرض بر صحت تیراژ اعلام شده باشد، 1000 نسخه کتاب شعر، با فرض ناشناخته بودن شاعر و همچنین با فرض قرارداد ناشر با شرکت های پخش، معمولا به بخش های زیر تقسیم می شود:

1-عرضه و فروش 50 تا 100 نسخه در نمایشگاه کتاب

2-تحویل به شرکت پخش و فروش 50 تا 100 نسخه به کتابفروشی های سراسر کشور

3-هدیه کردن حدود 200 تا 300 نسخه توسط شاعر به دوستان و آشنایان

4-ارسال حدود 100 نسخه به اصحاب رسانه و منتقدین و شعرای دیگر جهت معرفی، تبلیغات و اخذ نظرات

5-حدود 500 نسخه باقیمانده، توسط ناشر انبار می شود تا در صورت تقاضا جهت عرضه توسط شرکت های پخش به ایشان تحویل گردد (در مواردی نیز نسخه های باقیمانده به شاعر تحویل می گردد تا در جای امن تری نگه دارد و در صورتیکه که کتاب با اقبال مواجه شد برای پخش به ناشر  و شرکت توزیع کننده، برگردانده شود)

با توجه به 5 موردی که گفته شد، بدیهی است که میزان فروش واقعی در چندماه نخست پس از انتشار و حتی تا یک سال پس از آن، حاصل فروش 50 تا 100 نسخهدرنمایشگاهکتاب و با دیدی خوش بینانه، حدود 100 نسخه ی عرضه شده توسط شرکت پخش به کتابفروشی هاست؛ یعنی باز هم در خوش بینانه ترین حالت، حدود 200 نسخه فروش در یک سال.

باور کردنی نیست. حتا با علم به اینکه ایران، مردم کتابخوانی ندارد. یعنی می توان ادعا کرد که بسیاری از دوستان و آشنایان خود شاعر نیز  درصدد خرید کتاب بر نیامده اند.

برای درک حدودیِ تعداد مخاطب بالقوه شعر، شاید نیاز به تقسیم بندی جمعیت 75 میلیون نفری کشور  باشد.

از 75 میلیون نفر (آمار سال 90) حدود 70 درصد شهرنشین اند و 30 درصد در روستاها زندگی می کنند. میزان با سواد های جمعیت ، 92 درصد است. ولی هیچیک از دو شاخص شهرنشینی یا صرفا سواد را  نمی توان به عنوان شاخص هایی برای تعیین جمعیت بالقوه مخاطب شعر فرض کرد. برای واقعی تر شدن این موضوع، در نظر گرفتن نسبتی از قشر تحصیلکرده به اضافه درصدیاز قشر غیر تحصیلکرده، به عنوان علاقه مندان یا مخاطبان شعر، منطقی تر است. 36 درصد از کل جمعیت ایران  یعنی حدود 27 میلیون نفر  دارای تحصیلات بالاتر از دیپلم (تحصیلات عالیه) می باشند. طبیعی است که کل این 27 میلیون نفر، علاقه مند شعر نیستند ولی تخمین زدن تعداد علاقه مندان شعر از میان این جمعیت، فقط با حدس و گمان و با توجه به میزان استقبال از کتابهای شعر، امکان پذیر است.

با این فرض که از جمع حدود 200  عنوان کتاب شعری که سالانه بطور متوسط در سالهای اخیر توسط ناشرین مختلف، منتشر شده است و همگی 1000 نسخه تیراژ داشته اند و در سال اول پس از انتشار نهایتا بطور میانگین از هر کتاب 200 جلد به فروش رفته است، می توان نتیجه گرفت که حدودا در هر سال، 40000 جلد کتاب شعر  به فروش می رسد. با در نظر گرفتن خطاهای معمول در چنین محاسباتی که بر اساس فرضیات نامشخص صورت می گیرد، در خوش بینانه ترین حالت ممکن، تعداد فروش کتاب شعر در ایران، سالانه بیشتر از 100000 جلد نخواهد بود. و چاره ای نیست که فرض کنیم هر جلد از این 100000 جلد را یک نفر مجزا خریداری کرده است. وگرنه احتمال خرید چند کتاب توسط یک نفر که علاقه مند شعر باشد، بسیار بیشتر است. در اینجا به این احتمالات پرداخته نمی شود و بهتر است که روی میزان خرید سالانه  100000 جلد کتاب شعر  توسط 100000 نفر   توافق کنیم.

100000 هزار نفر از 27 میلیون نفر جمعیت تحصیلکرده یعنی فقط  3.7 درصد از این جمعیت و از کل 75 میلیون نفر جمعیت ایران، کتاب شعر می خرند. جمعیتی که از طریق دسترسی به پایگاه های اینترنتی و منابع مختلف، شعر می خوانند فعلا مورد بحث نیستند. که همین دسترسی آسان به هر آنچه تصور کنید در فضاهای مجازی، شاید به عنوان یکی از اصلی ترین دلایل موثر بر عدم فروش کتاب ها و به خصوص کتابهای شعر را  باید در فرصت و جایی دیگر مورد بررسی قرار داد.

تعریف مخاطب : مخاطب یک اثر کسی است که از یک فضای خاص ادبی لذت برده یا اینکه آنرا بخواند و به نقد آن بپردازد.   قشر مخاطبان بنا به فضای موجود و یا کیفیت اثر متغیر است . کمیت مخاطب بسته به فضای ارائه اثر، نوع اثر و همچنین شرایط اجتماعی، سیاسی و فرهنگی و نوع انتشار اثر متفاوت است . هر اثری به جز تعداد مخاطبش، دارای مخاطبین حرفه ای نیز هست که از ویژگیهای تکنیکی اثر آگاهند و گاهی به نقد آن اثر می پردازند.

 

عوامل بیرونی بسیاری نظیر وضعیت مالی، خانوادگی،  شغلی، دسترسی به امکانات، فرهنگ عمومی و اجتماعی، توسعه رسانه های مجازی، دیداری و شنیداری (شبکه های رادیویی، تلویزیونی، ماهواره، اینترنت، سینما، موسیقی . ...)،تغییر علایق و ذائقه ی نسل ها و عدم فرصت و وقت کافی جهت کتابخوانی به هر دلیلی ، بر کل سرانه ی کتاب و کتابخوانی تاثیرگذار است و این موضوع مسلما فقط شامل حال ایران نمی شود و در سایر کشورها نیز ، کم و بیش، وضعیت به همین صورت است.

به تمام مسائل فوق، در ایران باید موارد دیگری نظیر  ممیزی، مشکلات بازار نشر و چاپ و مهم تر از همه  پخش و توزیع را  اضافه نمود.

ولی افزایش در میزان کل جمعیت علاقه مند یا مخاطب شعر (100000 نفر)  با رفع مشکلات ممیزی و نشر و توزیع کتاب، خیلی دور از ذهن به نظر می رسد.

در مورد اینکه باید این کمبود کمی و کیفی مخاطب را "مشکل" دانست یا خیر، نمی توان با اطمینان قضاوتی کرد.

در مصاحبه ای با یکی از شاعران موفق عرصه ی شعر نو، خوانده بودم : " شعر، دیگر مخاطب سیاهی لشکر ندارد". بی قضاوت در مورد این اظهار نظر، این سوال مطرح می شود : " نقش مخاطب و کم و زیاد بودن آن اهمیتی دارد؟  و اینکه مخاطب شعر، به مثابه ی بازیگر نقش اول باشد یا سیاهی لشکر، چقدر اهمیت دارد؟ "

بخش اصلی بحث مخاطب شعر، به خود جمعیت شاعران بر می گردد.

کسی که به هر شکل  شعر می گوید، حتما به عنوان مخاطب شعر نیز  باید شناخته شود.  اگر به همان عدد 200 عنوان کتاب منتشره در هر سال برگردیم و با شناختی که از جمعیت شعرا  در حال حاضر وجود دارد، اشتباه نیستکه شعرای مستعد و بالقوه ایران را حدود 5000 نفر فرض کنیم. که البته بخشی از این جمعیت کوچک، موفق به انتشار سروده های خود شده اند و کم و بیش مورد اقبال یا عدم استقبال  قرار گرفته اند. و البته وجود تعداد بیشتری علاقه مند به سرودن و انتشار شعر، قابل انکار نیست ولی در اینجا فرض بر تعداد کسانی است که یا آثار قابل اعتنایی دارند و  یا استعداد تبدیل شدن به شاعری چیره دست را دارا می باشند.  جدا از 5000 شاعر مستعد، شاید حدود 10000 نفر نیز برای تبدیل شدن به شاعری توانمند، نیازمند مطالعه کتاب های شاعران دیگر هم نسل یا نسل های گذشته اند. این 10000 نفر ، مجموعه ای است که می تواند بسیار بیشتر از این باشد ولی مسلما از 100000 نفری که به عنوان کل مخاطبین و علاقه مندان شعر  تخمین زده شد، فراتر نمی روند.

از این 5000 شاعر توانا و 10000 نفری که قابلیت شاعر شدن را دارند (یعنی کلا 15000 نفر)  انتظار می رود که در گشودن راه های افزایش مخاطبین شعر از طریق تغییر سلیقه و ذائقه ی ادبی و شعری کنونی مردم  (لااقل برای خودشان هم که شده) تلاش بیشتری داشته باشند.

تلاش بیشتر در این راه یعنی خواندن، سرودن، نقد و تحلیل بیشتر و سعی برای به اشتراک گذاشتن سروده ها، نقد ها و نظرات. تلاش برای معرفی کتاب شاعران به علاقه مندان، چه از طریق بحث و گفتگو، چه از راه نوشتن در پایگاه های ادبی، صفحات اجتماعی و وبلاگ ها و سایت های شخصی و عمومی و سپردن نوشته های نقد و معرفی کتاب ها حتی به سایت های خبری و روزنامه ها و رسانه های عمومی و اختصاصی.

بی شک حمایت شاعران از یکدیگر  منجر به معرفی بهتر آثار می شود و منجر به توجه علاقه مندان و حتی جذب مخاطبان کنجکاو خواهد شد.

ولی واقعیت این است که پایگاه های ادبی حرفه ای و مستقلی که برای اینگونه اهداف متعالی و بدون منافع شخصی و صرفا بر اساس علاقه و عشق به شعر و ادبیات  توسط  برخی شعرا و فعالان  ادبی  فعالیت می کنند، مخاطب حرفه ای ندارند یا اگر هم دارند، به دلیل عدم بیرون آمدن صدایی موافق یا مخالف با جریان شعر، تفاوتی با نداشتن نمی کند. در آرشیو  بسیاری از این پایگاه های ادبی، شاید به بیش از 500 شاعر  و فعال ادبی برخورد کنید که شعر و مطلب ارسال کرده اند ولی با این حال  برای بسیاری از شعرها و مطالب مندرج در این پایگاه ها، هیچ نظری ارائه نشده است و  یا در مواردی انگشت شمار، تعداد نظرات به 4 یا 5 نظر می رسد که آنها نیز  یا در حد تعاریف مبالغه آمیزند و یا حرف خاصی برای گفتن ندارند و معدود اند کسانی که زحمت نوشتن یکی دو سطر شبه نقد را به خود داده باشند.

شعرها و مطالب مربوط به شعر و ادبیات، در پایگاه های ادبی نیز مانند کتابها در انبار خانه ی شاعر، خاک می خورند و بازخوردی نمی بینند.

درست است که به دلایل متعدد کمتر کسی تن به نوشتن و قضاوت در مورد آثار دیگران را به خود می دهد و از حواشی بعد از دوری می کند و سعی می کند در بهترین حالت فقط خواننده ی آثار باشد و درست است که شاید بسیاری از شعرها  از نظر خیلی ها  ارزش انتشار در سایت و نظر دادن را نداشته باشند، ولی شعرهای قابل اعتنایی نیز هستند که ارزش خواندن و بازخورد مناسب را دارند که این خواندن و بازخورد، حداقل وظیفه ی خود شاعران، علاقه مندان و مخاطبان شعر است (همان جمعیت حدود 15000 نفر که می توان به عنوان نقش هایاصلی و نه سیاهی لشکر، از آنها یاد کرد)  که از یکدیگر دریغ می کنند.

تیراژ کم مجلات ادبی نیز  وضعیتی بهتر از این ندارد و اسف بار تر است.

بسترهای ارتباط در گذشته مطبوعات و کتاب ‌ها بودند اما در حال حاضر هر کس می‌تواند تازه‌ترین آثار خود را در فضای مجازی در اختیار مخاطب قرار دهد.

ولی آیا می توان گفت که تعداد مخاطبان نیز بیش‌تر شده است؟

رویکردهای ساختاری و زبانی شاعران در صورتیکه صرفا به قصد تمایز و تفاخر نباشد، اگر به نزدیک شدن مخاطب به جوهر شعر و مفهوم کمک کند، بی شک باعث جدایی او از فضای شعر نخواهد شد ولی وقتی مخاطب عام یا حتی خاص، درگیر درک پیچیدگی های زبانی، ساختاری یا مفهومی شعر می شود و با آن ارتباطی برقرار نمی کند و متاسفانه در تعداد زیادی از شعرها  این اتفاق را می بیند، ترجیح می دهد که اگر کتابی می خرد، مثلا رمانی باشد که بتواند درکش کند. 

مقصر دانستن مخاطب در عدم درک شعر، اولین و بزرگترین اشتباه شاعرانی است که فاصله ی مخاطب را از شعر امروز ایران زیاد کرده اند و باز هم با تمرکز بر مخاطبین خاص شبیه خودشان،  سایر مخاطبین عام تر را  به حال خود رها می کنند و حتی این عدم ارتباط عمومی با شعرشان را، دلیلی بر فرهیختگی خود می دانند. مخاطب سیاهی لشکر  در شعر، آن هم در شعر امروز ، نباید معنایی داشته باشد. همانطور که مخاطب نقش های اول و دوم و اصلی، نباید جایگاهی داشته باشد که در صورت ادامه ی این فاصله گذاری ها و تقسیمات ادراکی، مخاطبین شعر، ریزش بیشتری خواهند داشت. مخاطب عام  یا خاص، هر یک به اندازه بینش و دانش خود، درک و برداشتی از شعر دارند که لزوما یکی بر دیگری ارجحیتی ندارد.

و البته همان قدر که پیچیده گویی و خاص گرایی و شخصی نویسی به شعر و مخاطب ضربه می زند، ساده نویسی و  شعرهای عاری از دیدگاه های تازه و بکر در بیان مفاهیم و دست کم گرفتن مخاطب، شعر امروز را آسیب پذیر می کند.

عموما شاعر با بیان متفاوت وفضاسازی های خاصدرسایهتفکر و احساسات، جهان بینی فردی اش را با امضای خود  عرضه می کند و بادورشدنازبیانیواقع‌نگارانهوگزارشیمی کوشدآسیب‌ها، دردها، خوشی ها، حسرت ها و آرزوهای ناشیازتناقضاتو تعاملات با جهانپیرامون و درون  را با نوآوری ساختاری، زبانی و معنایی بیان کند. اینکه کدام ساختار و زبان و معنا راه خود را باز کند و با اقبال خاص و عام مواجه شود و یا حتی بدعت گذار و پیشرو شناخته شود، به ارتباط دوسویه شعر و مخاطب بر می گردد.

مخاطب اگر نتواند خود را در شعر ببیند یا نتواند خود را در آن ادامه دهد، ارتباطی با شعر بر قرار نمی کند. اما اگر شاعر در حین سرودن، مدام اینگونه مسائل اقبال یا عدم استقبال عموم مخاطبین را در نظر داشته باشد و به نوعی برای پسند مخاطب شعر بگوید، بحران دست کم گرفتن یا ساده انگاشتن رخ می دهد.

از سوی دیگر، رویکرد شعر به تئوری ‌های نوین و تمرکز بر ساختارهای متنی و زبانی و به نوعی عاری از مفاهیم عمومی باعث می شود تا بیان صریح سیاسی اجتماعی شعر گذشته که تفکری در مخاطب ایجاد نمی کرد، کنار گذاشته شود و با برهم زدن عادات ذهنی مخاطب، ساختار و مفاهیم تازه‌تری را ابداع کند که ضمن درگیر نمودن ذهن، با  دارا بودن وجه های زیبایی شناختی و جسورانه ، خوانش های متعددی را در مخاطب بر انگیزد.

نزدیک شدن به تک گفتارهای درونی و ابداع نوع دیگری از گفتگو و روایت در شعر، تعدد فضا ها، پایان ‌بندی‌ ها، به همراه تغییرات زبانی و کاربردی کلمات و افعال،خلاقیت ‌بصری و دیگر موارد نوگرایانه باعث شد تا شعر امروز به مشخصه ‌های خاصی دست یابد و به وسیله ای برای بیان دل و ذهن مشغولی‌های شاعری که با تمام وجود تحت تاثیر تمامی عوامل بیرونی است، بدل شود.

ارتباط مخاطب با شعر معمولا  دوگونه است: مخاطبی که می خواهد ساده و رو راست، معنای شعر را درک کند و مخاطبی که شعر را درک و سپس حس می کند و در مرحله ادراک باقی نمی ماند.

عامه مردم و مخاطبین غیر حرفه ای شعر، هنوز زیر سلطه شعر سنتی احساسی و شعاری است. ادبیات سنتی که یا ایجاد حس و حال غمگین یا خوش در واقع ابزاری موثر برای هدایت ذهن ها بوده است. علاقه مندان شعر (و نه مخاطب نوگرا) به مفاهیمی عمومی با معانی آشنای اخلاقی تربیتی،که مفاهیم انسان دوستانه رابا ملاحظات و رعایت مصلحت ها بیشتر روی خوش نشان می دهند و مدام شعرهای نوگرا را با اشعار کلاسیک یا در بهترین حالت با شعرهای نیما و سهراب و اخوان مقایسه می کنند و می کوبند. مضامینی که عادات ذهنی علاقمندان شعر را بر هم نمی زند و صرفا با توجه به وجه اطلاع ‌رسانی شعر، بیانی گزارش‌گونه از اتفاقات و حوادث اجتماعی سیاسی یا احساسی (بیان درد یا خوشی) را در شعر منعکس می کند.

برهم زدن عادت های ذهنی مخاطب برای ساخت معانی جدید و دست یافتن به ساختارهای تازه به گذشت زمان نیاز دارد و البته تأمل. شاید استفاده از عبارت "زمان همه چیز را حل می کند" برای شعر نوگرای معاصر بسیار بجاست.

شعر امروز ایران یکی از کم‌ خواننده ‌ترین دوره ‌های خود را می‌گذراند. تا زمانی که مخاطب شعر امروز با همان ذهنیت پیشین به سراغ ادبیات بیاید نمی‌توان امیدی به راهیابی شعر معاصر میان مردم داشت؛ ضمن آنکه فقط توقع اصلاح دیدگاه مخاطب برای درک شاعر، توقع بجایی نیست و شاعر نیز ضمن رها نکردن دغدغه های شخصی و ساختارشکنانه و پیشرو، نباید به ورطه هایی بیفتد که مجموعه شعرش، تبدیل به کد و رمز هایی در دفتر خاطرات شخصی اش شود و حتی مخاطب مدرن را برای درک شعر  با مشکل مواجه کند. اتفاقاتی جهانی و منطقه ای، دلایلی سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و حتی اقتصادی سبب شده تا شعر امروز ایران به شعری بدون مخاطب حرفه ای تبدیل شود اگر چه مورد خطاب و موضوعات و دغدغه هایش، مردمان همین روزگار و همین نسل‌اند.

شعر، تجربه است و هیچ گونه ای از آن را در هیچ شکل و زبان و مفهومی، نمی توان برای جلب رضایت مخاطب، به روشی مشخص  هدایت کرد ولی شاید به جای متهم کردن مخاطب به دلیل کم توجهی یا استقبال کم از شعر، بهتر است همان گروه حدودا 15000 نفری که پیشتر گفته شد، مسئولانه تر به آثار خوب و بد یکدیگر نگاه کنند و در گرفتن دست هم یا حتا زیر سوال بردن منصفانه ی یکدیگر کوتاهی نکنند. کتاب های شعر را بخرند، بخوانند، در موردشان بنویسند، معرفی کنند، نقد و تحلیل کنند و در انبوهبسترها و رسانه های ارتباطی حقیقی و مجازی، به اشتراک بگذارند تا درک و فرهنگ عمومی در برخورد با شعر امروز، تغییر کند و روش ارتباط حتی با شعرهای بسیار شخصی و درونی را  فراگیر کنند. برقراری جریان، گفتگو و به روز نگه داشتن مباحث شعر در رسانه ها، و جدی انگاشتن آن، حتا به ذهن مخاطب عام و مخاطب کنجکاو و بالطبع مخاطبان علاقه مند و حرفه ای، زنده بودن این جریان را  یادآوری می کند. بی شک این تلاش مسئولانه در قبال یکدیگر، به آن جمعیت 100000 نفری علاقه مند به شعر  کم کم  سرایت می کند. اتفاقی که در صفحات اجتماعی نظیر فیس بوک به دلیل جمعیت و مراجعه بالای کاربران و امکانات متنوع ارتباطی آن، در خصوص شعر (فارغ از کیفیت همه ی اتفاقات) رخ داده است. گر چه اکثر مخاطبین شعر در اینگونه صفحات اجتماعی، حرفه ای نیستند ولی علاقه مندند و با رویکردهای هوشمندانه می توان آنها را مجذوب شعر و مباحث مربوط به آن نمود. و با این الگوبرداری از دلیل و نحوه اسقبال از شعر در صفحات اجتماعی، می توان انتظار داشت در طول زمانی که کوتاه هم نخواهد بود، شعر نوگرای ایران، همپای شعر گذشتگان در ذهن و روح مخاطبان رسوب کند و بر زبان آنها جاری گردد و به عنوان فصل مهمی از ادبیات ایران که بازگوکننده تاریخ معاصر به روایت های مختلف است، برای آیندگان به یادگار بماند.

 

 

 

*علی صالحی بافقی : علی صالحی بافقی، متولد دهم خرداد 1354 و مهندس پتروشیمی است.  فعالیت خود را در زمینه ادبیات از سالها پیش با مجلات ادبی عصر پنجشنبه، نوشتا، گوهران، شوکران، تجربه و .... و سایتهای ادبی با انتشار شعر و داستان کوتاه، آغاز نمود.

اولین کتاب او، مجموعه شعر "گاهی مرا به نام کوچکم بخوان" ( نشر نگیما – تهران - سال 84 ) در سال 85، نامزد دریافت جایزه کتابهای " گام اوّل " ( اولین کتاب منتشر شده توسط مولف ) گردید. مجموعه شعر  " زیستن در دامنه ی کوه آتشفشان " ( نشر ناکجا – پاریس - سال 2012 ) و نسخه انگلیسی آن " Living On The Slopes Of Volcano Mountain " ( انتشارات Xlibris – استرالیا و آمریکا – 2012 )  هفت سال پس از کتاب اولش، منتشر شدند.

آخرین اثر وی، کتاب « من یک دو زیستم » شامل مجموعه شعرهای کوتاه جدید او با تیراژ 1100 نسخه در قالب "با شاعران" توسط انتشارات سرزمین اهورایی در اردیبهشت سال 93  منتشر گردیده است.

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد

بازدیدکنندگان

در حال حاضر 39 میهمان و بدون عضو در حال بازدید از سایت هستند

آگهی متنی

   مسئولیت نوشته ها به عهده ی خود نویسنده است و سایت مرور هیچ مسئولیتی در این مورد ندارد

مهرآوران

 هاست  ، دامنه ، طراحی سایت 

HTTP://MEHRAVARAN.COM

  


 بیست داستان کوتاه از ۱۶ تن از داستان نویسان معاصر

یتhttp://www.epubfa.ir/?p=79

 

 زنان داستان نویس ایران در سایت امازون

با ترجمه امیر مرعشی

https://www.amazon.com/Alive-Kicking-collection-Contemporary-Iranian/dp/1544022727/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1488605449&sr=8-1&keywords=mitra+dava

 

 

مرفی /  بکت / سهیل سمی / ققنوس

 

 

بالزن ها / محمد رضا کاتب / نشر ققنوس .هیلا

 

 

 

با عزیز جان در عزیزیه /  فرخنده اقایی / نشر ققنوس

 

رمان «چرا زن‌ها گریه می‌کنند» نوشته رُنه ژان‌کلو با ترجمه عظیم جابری
نشر افراز . 
 

 

مجموعه چهار جلدی شناختنامه ادبیات ایران

جواد اسحاقیان /  نشر نگاه

 

چرا اخرین درنا باز می گردد

شمس آقاجانی

 

اکواریوم شماره چهار / میترا داور / نشر اموت