Strict Standards: Declaration of fa_IRDate::calendar() should be compatible with JDate::calendar($format, $local = false, $translate = true) in /home/morourir/public_html/language/fa-IR/fa-IR.localise.php on line 0

Strict Standards: mktime(): You should be using the time() function instead in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 32

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 28

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 120

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 123

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 38

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 92
مرور :: ادبیات - گوشوارهها
شنبه, ۰۲ شهریور ۱۳۹۸

اخبار فرهنگی ایسنا

ایسنا

فرهنگی و هنری > ادبیات و کتاب

 

 

 گوشواره ها

معصومه ضیایی

سه روز بود می‌باريد با سردبادِ استخوان‌سوزی، كه ته‌مانده‌ی برگ درختان را از جا كنده و پراكنده بود. دور تا دور پاشويه و گوشه‌ی حياط، برگ‌های رنگ‌به‌رنگ خيس خورده، عينِ پرنده‌های مرده‌ی‌‌ِ بی‌سر، روی‌ هم تلنبار بودند. باد كه در سياهی دالان می‌پيچيد، درهم می‌شدند، دور هم می‌چرخيدند، سينه به زمين می‌ساييدند و خش‌خش بی‌جان‌شان، حنجره‌ی خراشيده‌ی زنی بود از پس روزها شيون و زاری.

 

غروب همان روز كه باران گرفت، ماهرخ به نماز ايستاده بود. در و پنجره‌ها تكان ‌خوردند. باد تشت رختشويی را از جا كند و به چيزی كوبيد. بعد آسمان تركيد. ماهرخ لرزيد. نمازش را بريد. به ايوان دويد. حياط سياهی می‌زد. باد بود و باران و او.

حالا سه روز بود از هرمز خبری نبود.

- ای بارونِ شَر هَنی[i] نباريده بود. رفت! كجا؟ پیِ اجلش!

دایی‌حسن دست به ريش زبرِ دو رنگش برد. آبی چشم‌هايش تاريك و دور شد:

- من روز ناچاریِ هرمز و ديده بودم. چند دفعه گفتم؟ مگه بيدار شدی!

و كف دست را به زانو كوبيد. ماهرخ به خود دلداری‌ داد:

- لابد رفته خونه‌ی کسی، دوستی. کجا بیاد ای وقت شب؟  با ای بارونِ شر! 

 

حالا سه روز بود می‌باريد و هرمز هم  نمی‌آمد.

امروز هم خانه را جمع‌وجور كرد. نان خريد. والر را پر از نفت كرد. سهم غذای او را كنار گذاشت، جايش را هم بالای اتاق انداخت. مثل هر روز، مثل همين يكی دو روز. بيدار که شد، رختخواب دست‌نخورده بود و جای هرمز خالی؛ و دانه‌های اشك روی گونه‌ها كه ماهرخ نمی‌ديدشان.

امروز ديگر بی‌طاقت بود. قلبش زير پيراهن زيادی می‌كرد. هزار دفعه شنيد، كسی صدايش ‌می‌زند. از جايی دور كسی صدايش می‌زد. آهسته. صدا آشنا بود. آشنا و آهسته. پچ‌پچ می‌كرد با او. انگار بخواهد درگوشی چيزی به او بگويد. خَف[ii]. آرام و خَف می‌گفت: مارُخ ... بی‌بی مارُخ! ... ماه! و او نگاه دوروبرش كرد. كسی نبود. هيچ‌كس. چند بار هم در زدند. با گوش خودش شنيد. در را كه باز كرد، خالی ِ تاريك و سياهی با سوز باد به دالان خانه دويد. "نه يه روز ... نه دو روز ... سه روز! كجا گير كردی يتيم؟ رفتی درو؟ رفتی نون منو بياری؟ رفتی اداره؟ كجا رفتی؟"

 

دایی‌حسن كه می‌رفت، گفت: "بی‌خودی! فكر و خيال چی داری! كجا راحت‌تر از اين‌جا؟ نترس! برمی‌گرده!"

 

كی بود؟ كدام روز؟ هر وقت بود، زياد دور نبود. گفت: "چار روز به خودت سخت‌ بگير! معافیتم كه درست شد. ديگه چته؟ چیت كمه؟ روبخيرَم كه حرفی نداره. از خداشه دختر به ما بده. دَس تو جايی بند كن! اون دو اتاق روبرو رو سفيد می‌كنم. منم مهمون تو!"

بلند شد. رختخواب‌های تا شده را زمين گذاشت. هرمز حرف نمی‌زد. آن‌جا نبود اصلن. انگار نه كه طرف صحبت ماهرخ او بود. فقط بود تا شاهدِ بازی ماهرخ با خودش باشد. شاهد تك‌گويی‌ها و واگويه‌هايش.

ماهرخ چمدان را كه زير رختخواب‌ها بود، باز كرد. بوی پارچه‌ی نفتالين زده و صابون عربی توفيد توی اتاق. يك قواره پارچه‌ی كت‌وشلواری را سر زانو گذاشت. با احتياط دست كشيد روی آن. نگاهِ هرمز كرد:

- خارجيه! مال قصرشيرين! رنگِش‌َم سنگينه!

هرمز بی‌حرف بود. بی‌تكان. انگار سنگ. منتظر آخر بازی بود. تا كی پيرزن خسته شود و دست بكشد.

ماهرخ با ترديد پارچه را گذاشت پيش پای او. بعد بقچه‌ی‌ سفيد گلدوزی‌شده‌ای را روی زانو گذاشت. پُر از پروانه. گره‌ها را از دو سو رها كرد. پروانه‌های رنگی پر زدند و نشستند روی دامنش. پارچه‌های پيراهنی زنانه. مخمل و ابريشم. لابلای‌شان رشته‌های عطر‌افشان ِ ميخك. تایِ يكی‌شان را گشود. موجی از ابريشم عنابی غلتيد روی فرش. هرمز چيزی نمی‌ديد. ماهرخ نرمی ِعنابی را زير انگشت‌ها لمس كرد. موجی انداخت به آن. بوی خوش و تند ميخك مشامش را  تازه كرد. زير نگاه هرمز آن را دوباره تا زد. روی پارچه‌های ديگر گذاشت. دو سر بقچه را به‌هم‌ آورد. پروانه‌ها دور هم جمع ‌شدند. انگار برای‌شان لالايی بخواند، به برجستگی رنگينِ بال‌هاشان دست كشيد. پشت هم دو گره زد. پروانه‌ها پژمرده، خسته و دَرهم، در چهار گوشه كز كردند و به خواب رفتند.

بعد دستش رفت ته چمدان. بسته‌ی  كوچكی بيرون آورد. درونش مشتی پنبه. با احتياط آن را كنار زد. يك جفت گوشواره‌‌ی پايه بلند ياقوت سرخ. چشم‌هايش درخشيد. دانه‌های سرخ و تابناك انار در دستش تاب ‌می‌خورد. آن‌ها را جلوی نگاه هرمز گرفت:

- سی عروس‌ِت!

 

"گوشواره‌ها!"

"وقت رفتن چرا پول نخواسته بود؟" نه! فكرش لرزه به جانش می‌انداخت. به خودش لعنت فرستاد. به شيطان زير جلدش. نيم‌خيز شد. دوباره نشست. پرده را كنار زد. آسمان سيری نداشت. دست‌ها را به هم ساييد و آه كشيد. 

 

دایی‌حسن غر زد:

- لش! تن‌ به ‌كار بده نيست. رفيقاشَ‌م از دَم همه سيگاری! کی می‌دونه، گاسَ‌م گَرتی!

- عيب نذار رو بچهَ‌م‌، مديونی!

- هی‌هی مارُخ! تاريخِت كوره!

 

دخترِ روبخير كه عروس شد، دانست هرمز زن‌بگير نيست. صدای كِل تا پَرِ كوه می‌رفت. تا بُنِ اِشكفت![iii] لوطی‌ها می‌زدند. دختر بچه‌ها ريز می‌خواندند. دختری قِر می‌داد و عربی می‌رقصيد. زن‌ها كِل زدند. اسپند دود كردند. عروسی توی دل او بود. اسپند وُ دود! :"بعدِ خداسال دوستی، اينَ‌م آخرش!" وسط مجلس چند بار خواست بلند شود. محضِ گُلِ ِرویِ روبخير نشست. به خاطرِ حرف اين‌وآن."روبخير چه تقصير داشت. دختر يُون‌الملكَ‌م كه باشی، باز بايد بری خونه‌ی بخت!" دستش رفت به گوشواره‌ی‌ گوشش: "گير كی بيفتيد ایسه![iv]"

 

"گوشواره‌ها!"

"پس بی‌جهت نيست، سه روزه گم‌وگور شدی! چطور دلت می‌آد؟ چطور تَش می‌زنی به مال؟ به خودتم رحم نمی‌كنی؟ ایسه چه گِلی به سرم بگيرم؟ ..."  

رختخواب‌های چيده تا سقف چوبی می‌رسيدند. چمدان زير آن‌ها بود. زير زير. كم نبودند كه! سال به سال هم بيشتر شده بودند. "جا مانده‌ها! ميراتی! ای همه لحاف‌دُشك جمع‌كردم كه چی؟ كو مرد و مهمون؟" دو به شك نگاه‌شان كرد. بلند شد. راه‌ افتاد برود سمت آن‌ها. ته اتاق. لرزش گرفت. پايش راه‌ نمی‌داد. دلش هم. دودل و پريشان برگشت. پشت به رختخواب‌ها گلوله شد كنار والر. شعله می‌سوخت. سبز. آبی. دندانه دندانه بالا می‌كشيد. زرد می‌زد و سرخ. 

"هَنی می‌باره! تش بباری هی! ... به بختِ من می‌باره! ... خُو ببار! ... هيچ نمی‌گی من دلم می‌تركه؟ ... من‌َم آدمم ‌... كجا گم شدی نامرد؟"

دلش ضعف می‌رفت. زبانش خشك. چوب. يك استكان چای ريخت. تلخ‌تر از زهر. زقوم! كهنه و سياه.

حالا سه روز بود هرمز نبود. 

 

دم‌دمای صبح از خوابی پريشان پريد. چه خواب‌ ديده بود؟ خوب يادش نبود. مثل اين‌كه جايی افتاد یا گير كرد. هر دو پايش گير كرد. خواست برود. به چيزی چسبيد يا چيزی چسبيد به او. تقلا كرد. كفش از پايش درآمد. نتوانست خود را از آن چيز وارهاند. چين دامن پيراهنش يك‌سر شكافت. خواست فرياد‌ بزند. هوار. بنی‌بشر آن نزديكی نبود. كجا بود آن‌جا؟ پايين را كه نگاه‌ كرد، زير پايش يك خروار دندان كنده‌شده و آرواره‌ی آدم ديد. هول ‌كرد. انگار از مرده و زنده‌ی يك شهر فقط دندان و آرواره به‌ جا مانده باشد. يك دفعه چيزی برق زد. خواست برود سمت آن چيز. سُر خورد و با سر رفت ميان آن همه دندان.

 

همه‌ی جانش درد‌ می‌كرد. جای آن همه دندان روی تنش گزگز می‌كرد و می‌سوخت. دلش ضعف می‌رفت. زبانش خشك. مثل چوب. تلخ.

کنار رختخواب چيزی به چشمش خورد. نیم‌خیز شد. يك تكه پارچه. اندازه‌ی يك مشت. خودش بود. گوشواره‌ها! هرمز! "اوفه‌ی! آخرش اومدی ... شكر!" و دست به آسمان بلند‌ كرد. بعد دور و بر را نگاه‌ كرد. رختخواب هرمز هنوز خالی بود. خالی و دست‌نخورده. با پا‌لرزه خود را به ايوان رساند. باران نمی‌باريد. آسمان روشن بود. تاريك و روشن و از درخت چيزی آويخته بود. آويزان و آرام در نوسان. هرمز آويخته از شاخه‌ی درخت بِه در باد تكان‌ می‌خورد. آرام و آرام.

 



 [i] هنی: هنوز

[ii]  خَف: خفیف، گنگ

[iii]  اِشکفت: غار

[iv]  ایسه: حالا

 

از مجموعه‌داستان "ماهور و صدای سپیده"، چاپ اول، نشر دوستی، سوئد مرداد 1392-اوت 2013، ص 77

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد

نظرات   

 
0 #1 نيلوفر 1392-10-04 10:33
داستان تكان دهنده اي بود . فضا سازي بسيار خوب بود . اندوهي عميق ...
بازگو کردن
 

اضافه کردن نظر

بازدیدکنندگان

در حال حاضر 37 میهمان و بدون عضو در حال بازدید از سایت هستند

آگهی متنی

   مسئولیت نوشته ها به عهده ی خود نویسنده است و سایت مرور هیچ مسئولیتی در این مورد ندارد

مهرآوران

 هاست  ، دامنه ، طراحی سایت 

HTTP://MEHRAVARAN.COM

  


 بیست داستان کوتاه از ۱۶ تن از داستان نویسان معاصر

یتhttp://www.epubfa.ir/?p=79

 

 زنان داستان نویس ایران در سایت امازون

با ترجمه امیر مرعشی

https://www.amazon.com/Alive-Kicking-collection-Contemporary-Iranian/dp/1544022727/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1488605449&sr=8-1&keywords=mitra+dava

 

 

مرفی /  بکت / سهیل سمی / ققنوس

 

 

بالزن ها / محمد رضا کاتب / نشر ققنوس .هیلا

 

 

 

با عزیز جان در عزیزیه /  فرخنده اقایی / نشر ققنوس

 

رمان «چرا زن‌ها گریه می‌کنند» نوشته رُنه ژان‌کلو با ترجمه عظیم جابری
نشر افراز . 
 

 

مجموعه چهار جلدی شناختنامه ادبیات ایران

جواد اسحاقیان /  نشر نگاه

 

چرا اخرین درنا باز می گردد

شمس آقاجانی

 

اکواریوم شماره چهار / میترا داور / نشر اموت