Strict Standards: Declaration of fa_IRDate::calendar() should be compatible with JDate::calendar($format, $local = false, $translate = true) in /home/morourir/public_html/language/fa-IR/fa-IR.localise.php on line 0

Strict Standards: mktime(): You should be using the time() function instead in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 32

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 28

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 120

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 123

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 46

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 106
مرور :: ادبیات - اتاق پرغبار- اصغر عبداللهی
شنبه, ۰۴ خرداد ۱۳۹۸

اخبار فرهنگی ایسنا

ایسنا

فرهنگی و هنری > ادبیات و کتاب
      اتاق کوچک الفی نیمه تاریک بود و در و دیوار و اشیاء و لباس‌های آویزان از رخت‌آویز چوبی، و آباژور، یا زرد بود یا قهوه‌ای رنگ یا قرمز و شعله‌ی شمعی که می‌سوخت، تکان نمی‌خورد چون باد به اتاق نمی‌آمد.

 

      - این صدای چیه ادنا،

 

      ادنا از پنجره به بیرون نگاه می‌کرد. خیابان دور دیواره‌ی فلزی پالایشگاه پیچ خورده بود و سمت راست که باغچه‌ی سبز خانه‌های کارمندان شرکت نفت بود، خلوت بود و فقط پاسبانی زیر سایبانی آجری یک ساختمان قرمز رنگ اداری ایستاده بود و کف دست‌هایش را مدام به‌هم می‌مالید و پا به پا می‌شد

 

      - صدای من این‌قدر ضعیف‌شده که تو نمی‌شنوی ادنا؟

 

      - داره بارون می‌آد.

 

      ادنا چرخید و به الفی پیر و سالخورده نگاه کرد که تخت دراز کشیده بود و فقط سرش از پتو بیرون بود و به سقف خاکستری اتاق زل زده بود.

 

      - گمون نمی‌کنم هیچ خاخامی تو شهر مونده باشه ادنا. به گمونت تو کنیسه خاخامی چیزی مونده که اگر من یه وقت …

 

      - ادنا با هر دو دست، پشت دامن پیراهن بلندش را صاف کرد و نشست روی صندلی لهستانی کنار پنجره.

 

      - وقتی این کار رو می‌کنی مثل دخترای شونزده‌ساله می‌شی ادنا.

 

      - کدوم کار؟

 

      - وقتی با دستات دامنتو صاف می‌کنی.

 

      - تو همیشه یه چشم‌چرون حرفه‌ای بودی الفی. تو مغازه حواسم بهت بود. می‌دیدم که چطور، وقتی مجله یا کتابی به این و اون نشون می‌دی، چشمات یه جاهای دیگه‌ای سیر می‌کنه. تو هیچ‌وقت عوض نشدی الفی. هیچ‌وقت…

 

      - من شوهر بدی نبودم ادنا، بودم؟ کتاب فروشی موفقی نبودم مگه نه؟ پشت دخل که بودی می‌دونستم‌ داری به من نگاه می‌کنی و همین بود که به خانم‌ها زیاد توضیح نمی‌دادم و می‌فرستادمشون سراغ تو، تو همیشه عاشقم بودی ادنا؟ مگه نه؟

 

      - البته من موهامو به میل تو مشکی کردم و هیچ وقت ازت نپرسیدم کدوم زنی بوده که موهاش مشکی بوده. منتظر شدم خودت بگی و نگفتی.

 

      - باید می‌پرسیدی چون حالا دیگه یادم نیست ادنا. تازه چه فرقی می‌کنه، تو دیگه موهات سفیده.

 

      - رنگ مو نیست تو بازار. امروز حتی دست‌فروش‌ها هم نبودند. تاکسی‌ها هم نبودند. هیچ‌کس نبود.

 

      - ادنا بلند شد و دوباره رفت کناره پنجره. باران به شیشه‌ی بخار گرفته تک می‌زد. ادنا به اندازه‌ی یک کف دست بخار شیشه را پاک کرد. مردی که شنل سورمه‌ی پوشیده بود، وسط خیابان خم شده بود و چرخ عقب دوچرخه‌اش را باد می‌کرد.

 

      پاسبان کنار ساختمان آجری، چیزی گفت. مرد تلمبه را نشان داد و دست‌هایش را به دو طرف باز کرد و در هوا تکان داد بعد برگشت و به در مغازه که زیر پنجره بود نگاه کرد. کسی او را صدا زده بود.

 

      - ادنا گفت: گمونم ادریس در مغازه رو باز کرده.

 

      - مرد دوچرخه را کشان کشان آورد تا زیر پنجره. پاسبان هم دوچرخه‌اش را که به دیوار تکیه داده بود به کول گرفت. عرض خیابان را اریب طی کرد تا خود را به مغازه کتابفروشی الفی برساند.

 

      - ادنا گفت: ادریس گفت نمی‌آم ولی اومده.

 

      - می‌بینی‌ش؟

 

      - نه ولی پاسبون که دوچرخه‌اش پنچر بود رفت طرف مغازه. فقط ادریس می‌تونه تو این بارون به یه پاسبون که دوچرخه‌اش پنچرشده، سرویس بده.

 

      - به ما گفت نمی‌آد که باور کنیم یه جایی داره که از دس جنگ در بره ولی بلوف زد. می‌دونستم داره بلوف می‌زنه. همیشه‌ی خدا همین‌طور بوده. سال سی‌ودو که استخدامش کردم یه بچه‌ی پونزده ساله بود. بهش گفتم من یهودی هستم. جهودم. گفت چه عیبی داره رفیق. و طوری به یقه‌ی پیراهن سفیدش دست کشید و چشمک زد که باورم شد اهل آن دارودسته‌ست. یه هفته بعد اما غافلگیرش کردم. داشت تو پستو نماز وند.

- ادنا مرد شنل پوش را دید که روی زین دوچرخه قوز کرده است و رکاب می‌زند. باران تندتر می‌بارید و ساختمان‌های آجری و شمشادهای دور باغچه‌ها فقط یک لکه‌ی قرمز و سبز بود. اتاق که ناگهان لرزید و پنجره تکان خورد ادنا آنقدر پس پس رفت که رسید به تختخواب الفی، و الفی مچ دست راست او را چسبید.
- نترس. دور بود.
دست الفی سرد بود. ادنا می‌لرزید و به پنجره زل زده بود و دهانش باز مانده بود.
- بنشین ادنا. همین‌جا کنارم من بنشین.
ادنا نشست ولی هنوز به پنجره زل زده بود و دود سیاهی را می‌دید که دنیا را تاریک کرده‌است.
- داری می‌لرزی ادنا. برو پایین پیش ادریس.
- نه، نه
ادنا نفسی را که در سینه حبس کرده بود، پنج بار پشت سرهم و تند تند بیرون داد و حالا قوز کرده بود و به دود سیاه که پنجره را پوشانده بود، نگاه می‌کرد.
- شما حالتون خوبه ادنا خانم، مستر الفی …
- ادنا منتظر بود تا ادریس در را باز کند اما او فقط با انگشت به در زد.
- ادنا خانم؟
الفی مچ دست ادنا را فشار داد.
- گفت: بگو بیاد تو والا تا صبح هم که جواب ندی اون پشت در می‌ایسته.
- بیا تو ادریس.

ادریس در را باز کرد و در قاب آن ایستاد. تلمبه‌ی باد دوچرخه دستش بود و مات و مبهوت به زن و شوهر سالخورده نگاه می‌کرد.
- گمونم خمسه خمسه بود. انگار صاف رفت تو دیگ امونیاک. چرتم پاره شد. آخه داشتم دوچرخه‌ی یه پاسبونه باد می‌کردم خیال کردم از بس باد زده‌ام، چرخش ترکید.
الفی گفت: خوب شد آمدی ادریس.
- ادریس صدای ضعیف الفی را نشنید. گفت: ها؟ و دو قدم آمد جلو.
- بله آقا؟
- گفتم خوب شد که ول نکردی بری… آخه من دارم میرم ادریس.
لب‌های ادریس تکان خورد اما چیزی نگفت. به ادنا نگاه کرد و کش و قوسی به شانه‌هایش داد. ادنا خسته بود. رنگش پریده بود و مثل آدمی که سردش باشد، قوز کرده بود. آژیر آمبولانس و آتش نشانی در خیابان پیچید. ادنا وحشت‌زده به انگشت‌های دراز، استخوانی و زرد الفی زل زد. بعد به الفی نگاه کرد که چشمان خاکستری‌اش به سقف زل زده بود.
- الفی…الفی… ادریس…
ادریس تلمبه‌ی باد را انداخت و شتاب‌زده، تختخواب را دور زد و کنار الفی زانو زد و به چشم‌های خاکستری او خیره شد. دهان الفی باز بود. ادریس، سرش را نزدیک برد. گوش راستش را به قلب الفی نزدیک کرد.
- الفی گفت: قبرستون جهودا کجاست، ادریس؟
ادریس هنوز گوش خوابانده بود تا صدای قلب الفی را بشنود و نمی‌شنید.
- گفت: راش دور نیست مستر.
- الفی گفت: من هیچ وقت نرفتم آن جا. حتی نمی دونم چطوری یه جهود را به خاک می سپرن. تو می دونی ادنا؟
اتاق تکان خورد. ادنا از تخت سرید پایین و اگر مچ دستش در چنگ الفی نبود، می گریخت. ادریس فقط چشم هایش را بست و تکان نخورد. خمسه خمسه ها پشت سرهم فرود می آمد. آژیر آمبولانس مانع بود و سوت خمسه خمسه ها شنیده نمی شد. ادریس شمرد: … پنج، شش، هفت، هشت، … خمسه خمسه ها فرود می آمدند.
ادریس گفت: انصافتونه شکر، بسه دیگه بابا چه خبره.
سکوت شد. حتی صدای آمبولانس هادو آتش نشانی هم نمی آمد. پنجره سیاه بود. باران به شیشه تک می زد اما دیده نمی شد. تندتر می آمد.
- الفی گفت: کسی به در می زنه ادنا؟
- نه، نه. بارون به شیشه می خوره.
- خدا را شکر. خدا را شکر که بارون هست لااقل. آفتاب را که از من دریغ کرده ست… آن هم من که همه ی شماره های نیورک تایمز را خوانده ام و می دانی ادنا اگه گفتم موهاتو مشکی کن دلیل داشتم. تو چیزی نگفتی چون عاشقم بودی ادنا مگه نه؟
اما من هم به اون زن موبور انگلیسی که گمونم شوهرش مهندس کمپانی بود گفتم مجله ی لایف نمی آورم. گفتم فاینشال تایمز هم به دستم نمی رسه. دروغ گفتم که بلکه نیاد. نمی تونستم جلوشو بگیرم ادنا. نمی تونستم جلوش بگیرم ادنا. مشتری رو نمی شه بیرون کرد. و اگه این جا می موندم، دلیل داشت. به خودم می گفتم که این جا هم خدا هست پس چرا کیلومتر ها راه برم تا به خدایی برسم که همین جا هست. و تازه، من ویالن می زدم و عهد کرده بودم، صدای فاخته ها رو بزنم. خب نتونستم ولی دلیل داشت ادنا.
ادنا به ادریس زل زده بود و آنقدر لب هایش را جوید که دیگر اثری از ماتیک قرمزش نبود.
- ادنا گفت: گمون می کنی یک خاخامی تو کنیسه مونده که بیاد ادریس؟
- ادریس: می رم ببینم هست یا نه.
- الفی گفت: بشارتی هم اگه تو صدای فاخته های این جا بود، یه جور دیگه ای بود. با آرشه نمی شد. انگشت اشاره بهتر بود. سیه بار بایستی سیم ها رو می لرزوندی بعد پنچ ثانیه سکوت و بعد دو بار دیگه. مکث. سه بار…
- ادنا گفت: برو ادریس.
ادریس به پنجره نگاه کرد که سیاه بود و بعد در را باز کرد و رفت. اتاق لرزید. اشیاء اتاق بهم ریخت. ادنا جیغ کشید و ساکت شد.
ادریس در را باز کرد. گوشه ای از سقف اتاق فرو ریخته بود و ذرات خاکستری گچ، اتاق را تاریک کرده بود. اما ادریس صدای زمزمه وار الفی را می شنید.
- مجله ها آنقدر عکس فرانک سیناترا را می زدند که به خودم گفتم این بابا عین آب خوردن می تونه ریس جمهور امریکا بشه. شعمون گفت راست می گی چون طرفدارهاش از ما جهودا بیشترن….
- ادنا گفت: برو ادریس معطل نکن.
ادریس زن و شوهر را نمی دید. غبار نمی گذاشت ببیند. پا به پا کرد و بعد رفت.
- ادنا گفت: دهانتو ببند الفی. اتاق پر از گرد و غباره.
- الفی گفت: دارم دنبال اسم اون پستچی لعنتی می گردم که بسته ی مجلات و کتاب ها رو می ذاشت دم مغازه و می رفت. بهش گفته بودن تا حالا شده یه جهود به کسی انعام بده. بسته ها را می ذاشت و می رفت. یه بار بسته ها رو زیر بارون گذاشت و رفت. کتاب ایشالم ایشلم ویلی تو همون بسته بود و خیس شده بود. یه روز یقه شو چسبیدم. بهش گفتم مرد حسابی مگه من کجام. گفت تو پستو ویالن می زنی. صدای قار قار تو می شنوم. بعدم گفت: شما اصلاً اقلیم وحی رو می خواید چکار، که توش لم بدبد و نیویورک تایمز بحونید…
اون روزم مثل حالا هی می گشتم که یه چیزی از تورات به یادم بیاد و نیومد…
پنجره فرو ریخت. خرده شیشه ها پخش شد در اتاق. ادنا زانو زده بود و پیشانی اش را به دست الفی می مالید و دعا می خواند و می لرزید. دود به اتاق سرایت کرده بود. ادنا دیگر صدای نجوای الفی را نمی شنید.
« به وعده ی آن آفاق معطر بودم، در این جا، در این اقلیم پر رمز و راز شرقی. در این سرزمینی که خاک بوی مرجان و ماهی می دهد. و سه بار باید بر سیم های ویالن بزنی تا شاید صدای فاخته منعکس بشود… »
**
ادریس از پله ها پایین رفت. در پستو را باز کرد. پاسبان هنوز در مغازه ایستاده بود و به دود سیاهی که خیابان را پوشانده بود، زل زده بود.
- ادریس گفت: حالا باید برم جایی. برمی گردم چرخته باد می کنم برات.
- پاسبان گفت: تلمبه بده خودم باد می زنم.
ادریس تلمبه را داد به پاسبان.
- هستی تا برگردم؟
- ها. پُستم همین جاست.
- اگر دوباره زدن، برو تو پستو پناه بگیر.

پاسبان کلاهش را برداشت وپیشانی عرق نشسته اش را پاک کرد. به کف دستش نگاه کرد که چرب و چیلی شده بود. خواست حرفی بزند اما سرفه کرد. طولانی و کشدار سرفه کرد. خم شده بود.
ادریس دو شاخه ی فرمان دوچرخه اش را گرفته بود و منتظر بود تا سرفه ی پاسبان بند بیاید. پاسبان نفس عمیقی کشید. اشک از چشمانش سرازیر بود. نفس نفس می زد.
- نزدیک بود هلاک بشم. چه دودوی، چه دودی.
ادریس گفت: خب من رفتم. تو یخچال پپسی هست، بخور گلوت صاف بشه. زود برمی گردم.
ادریس همان طور که دو شاخه ی فرمان را گرفته بود می دوید. در سیاهی دود می دوید و بعد پرید روی زین و رکاب زد . با حدس و گمان رکاب می زد. هیچ جا پیدا نبود اما خیابان آنقدر آشنا بود که مهم نبود که نمی بیند. چشم و دهانش را بسته بود. روی فرمان دوچرخه خم شده بود و مثل دوچرخه سوارهای حرفه ای رکاب می زد. فقط آژیر آمبولانس راشنید، چشم هایش را بازکرده نصفه نیمه نفس گرفت. بوی آمونیاک و دود چرب و سنگین گیجش کرده بود. صدای آمبولانس طوری پیچید بود که معلوم نبود از عقب می آید یا دارد سینه به سینه ی او می آید. آمبولانس به او نزدیک می شد نمی دانست وسط خیابان رکاب می زند یا نزدیک به جدول. از زین پایین آمد و روی میله ی وسط نشست تا پایش به آسفالت برسد. پای راست را روی آسفالت می سراند. بعد پا را دراز کرد تا ببیند به جدول می خورد یا نه.
آمبولانس نزدیک می شد. هوار راه انداخت تا راننده صدای او را بشنود.
- های بپا، منم هستم. دوچرخه سوارم.
آمبولانس از رو به رو می آمد. از کنار او که رد شد باد لحظه ای او را پس راند. آمبولانس دور شد و ادریس دوباره چشم و دهانش را بست و تندتر رکاب زد. هنوز همه جا سیاه بود و خیابان پیدا نبود. آمبولانس ترمز کرد. چرخ هایش روی آسفالت لیز و چرب، پیچ و تاب خورد و بعد صدای مهیبی بلند شد. آژیر قطع نشده بود اما آمبولانس به دیواره ی فلزی پالایشگاه خورده بود و ایستاده بود.
نزدیک به دو راهی اسکله از دود آمد بیرون. ادریس چشم هایش را باز کرد. جاده را می دید. به پشت سرش نگاه کرد که جز دود چیزی نبود. به خیابان فرعی نزدیک ادره صادرات که رسید پیاده شد تا بشکه های خالی قیر را که وسط جاده افتاده بود بردارد. دوباره سوار شد و رکاب زد. سه تا جوان بسیجی روی سنگری از گونی های شن نشسته بودند و به دوردست نگاه می کردند. به صدای خمسه خمسه ای که باید می آمد گوش سپرده بودند. یکی از آن ها تا ادریس را دید بلند شد ایستاد.
- کجا می ری عمو؟
- کنیسه. کنیسه
ادریس با انگشت رو به رو را نشان داد و تند رکاب زد. از کنار دو ساختمان قدیمی آجری با معماری هلندی گذشت و از ردیف باغچه هایی که شمشاد های دورشان سوخته بود رد شد و پیچید به سمت راست.
دوچرخه را به نرده های فلزی نیزه مانند تکیه داد. از لای نرده ها دست کرد تا چفت را باز کند. نشد قفل بود.
- آقای خادم.. جناب خاخام…
دوباره دستش را از لای نرده رد کرد و با چفت ور رفت. چفت عقب نمی آمد. چند قدم به عقب برگشت. پنجره های ساختمان انگلیسی کنیسه نرده داشت و بسته بود. سنگ ریزه ای برداشت و پرت کرد. سنگ ریزه به آجرهای زیر پنجره خورد و اصلاً صدا نداد. ادریس خم شد و دنبال یک سنگ بزرگ تر گشت. پنجره را نشانه گرفت. دست راستش را با مهارت عقب برد . پای راستش از زمین کنده شد و سنگ را پرتاب کرد. لامپ سردر کنیسه شکست. ادریس هاج و واج به سیمِ لامپ که داشت تکان می خورد نگاه کرد خبری نشد. کسی نیامد.
- کسی تو کنیسه نیست، خاخام..
خم شد و دنبال سنگ دیگری گشت. هیچ سنگ ریزه ای که لامپ را نشکند آن اطراف نبود. جوی آب پر از لجن بود. فنجان چینی شکسته ای را از لای لجن برداشت به نرده نزدیک شد و این دفعه بی آنکه کش و قوسی به بدن خود بدهد فنجان را از روی نرده به طرف پنجره پرتاب کرد. قاب نئون کنار در چوبی کنیسه شکست. ادریس با دست چشم هایش را پوشاند.
پیرمرد چاق و قد کوتاهی که سرش طاس بود و ریش نامرتب بلندی داشت، با احتیاط از لای در سرک کشید و بعد بیرون آمد.
- دیگه چیزی مونده که بشکنی؟
- خیلی داد زدم که، پس….
- وقتی کسی جواب نمی ده یعنی کسی نیست. چه می خوای؟
- تو خاخامی؟
- نه.
- خب من یه خاخام می خوام که با خودم ببرمش سر…
- خاخام نیست.
- یعنی چه نیست.
- منظورت از یعنی چه نیست، چیه. خب نیست دیگه.
- آخه مستر الفی داره می میره. یه خاخام…
پیرمرد زد زیر خنده. پیچ و تاب می خورد و مدام با دست های گوشت آلود و کوچکش به ران هایش می کوفت. ادریس مات و متحیر به رقص پیرمرد زل زده بود.
- خنده داره؟
پیرمرد از زور خنده چشم هایش پر از اشک شده بود . ایستاد و نفس تازه کرد. سرش را چند بار تکان داد.
- آره اتفاقاً خیلی خنده داره. و خوشحالم که اون دوستمون در خونه ی اونه زد و عالی جناب الفی هم یادش آمد که یهودیه و کنیسه ای هم هست.
پیرمرد کلمه به کلمه گفت و عصبانی تر شد و وقتی کلمه ی آخر راذبر زبان آورد دیگر رگ های گردنش زده بود بیرون. بعد چپ چپکی به ادریس زل زد. مشت هایش را طوری می فشرد که انگار اگر نرده ها مانع نبود مشتی هم به ادریس می زد.
- ادریس گفت: من یه خاخام می خوام که…
پیرمرد داد زد. چنان ناگهان غرید که ادریس یک قدم پس نشست.
- گفتم که نیست. دارم فارسی حرف می زنم مگه نه؟
ادریس پا به پا کرد. پیرمرد چرخید که برود. برگشت.
- اگه جنگ نبود خسارت این چیزها رو ازت می گرفتم. مرتیکه ی خرابکار.
- حالا می گی چکار کنم؟
- برو سراغ ابلیس.
ادریس پرسید: کجاست؟
پیرمرد ایستاد و حیرت زده به ادریس خیره شد.
- چی کجاست؟
- همون که گفتی؟
- من چی گفتم؟
- گفتی نمی دونم… نفهمیدم البت چی گفتی ولی گفتی انگار…

پیرمرد دهانش را باز کرد تا چیزی بگوید اما منصرف شد. چرخید و به طرف در رفت. به نئون شکسته نگاه کرد. سرش را تکان داد و رفت داخل کنیسه و در را محکم بست. کوبه ی فلزی، در لولای خود می چرخید و تق تق آن در گوش ادریس زنگ می زد و دسپاچه اش می کرد.
- کسی داد زد: بخواب، دراز بکش.
جنگنده ها پایین پرواز می کردند. ادریس صاحب صدا را ندید. جنگده ها را دید. تا آمد به خودش بیاید، صدای مهیب جنگنده ها گوشش را کر کرد. شتاب زده دوید به سمت رایت. بعد ایستاد. آن وقت چرخید و خودش را پرتاب کرد. لحظه ای در هوا بود و داشت شیرجه می رفت و فقط فرصت داشت تا دست هایش را سپر سرو صورتش بکند. ادریس در جوی پر لجن فرود آمد و هیچ نفهمید چه خبر است و او اینک کجاستدو جنگنده ها هستند یا رفتند و چه شد…

الفی می گفت: روح من هفتاد سال در این شبه جزیره ی اندوه زده عرق ریخت ادنا و امروز دست های سرد تو مرا عذاب می دهد و …
ادنا سرفه کرد. اتاق انباشته از دود بود و بوی آمونیاک گلوی او را می خراشید.
- … اگر راست باشد و من دوباره زنده شوم احتمالاً یک سنجاق قفلی کوچک خواهم بود یا لکه رنگ بنفش در تابلویی از شاگال. و وقتی من مردم تو به اشیاء نگاه کن. به آن ها دست بزن… دست های تو سرد است ادنا. چرا امروز عطر نزدی. احتضار من طولانی شد است شاید. این صدای جیک جیک گنجشک هاست؟
فقط صدای آمبولانس ها و جیغ و داد ماموران آتش نشانی می آمد. خیابان قرق آن ها بود. می دویدند. شلنگ ها را روی آسفالت می کشیدند و همدیگر را صدا می زدند.
ادنا تق تق در راشنید. خواست تا دستش را از لای انگشتان الفی بیرون بکشد، اما الفی اورا چسبیده بود و رها نمی کرد.
- ادنا گفت: بیا تو ادریس. و سربرگرداند و به در نگاه کرد.
ادریس در قاب در ظاهر شد. ادنا دلش می خواست از ترس جیغ بکشد و به زیر تخت پناه ببرد. اگر الفی مچ او را نگرفته بود حتماً به تقلا می افتد اما فقط به ادریس زل زد.
- ادریس گفت: خودمه انداختم تو جوب پر لجن خانم.
الفی گفت: چرا گنجشک ها حالا که شب است می خوانند.
- ادنا گفت: خاخام نبود؟
- ادریس گفت: نه خانم نبود.
ادنا به ادریس اشاره کرد که جلو بیاید. ادریس به آن ها نزدیک شد. فقط چشم هایش پیدا بود. سراپا سیاه بود و انباشته از لجن.
ادنا آهسته گفت: برو خودتو بشور و زود بیا ادریس.
ادریس بیرون رفت. ادنا به شمع نگاه کرد که همان قدر بود که وقتی روشنش کرده بود. شمع می سوخت اما نه اشکی می ریخت و نه کوتاه شده بود. از بادی که به اتاق می آمد، تکان هم نمی خورد. شمعی که بایستی یک ساعت بعد آب می شد، دست نخورده باقی مانده بود.
الفی می گفت و هم چنان به سقف زل زده بود. ادنا به دهان باز الفی نگاه کرد که آرام و بی وقفه می جنبید.
- ادنا گفت: دیگه بسه الفی. دیگه بسه خاموش باش.
- الفی گفت: جهان را فراموش نمی کنم مگر آنکه خاخام چشم هایم را ببند. فاخته را روی سیم ویالن به خاطر می سپارم. سه ضربه می زنم بعد پنج ثانیه سکوت می کنم تا بشنوم که صدای در کاسه ی سر دنیا چطور می پیچد. بعد دو ضربه می زنم و یک لیوان آب می نوشم تا بغضم فرو بشیند. و بگویم ها، من وقتی ده سالم بود می دانستم که یک روز بالاخره می میرم. عجیب نیست ها؟… کسی به در می زند ادنا؟
- خاخام آمده. این جاست.
ادنا انگشت های الفی را با زور از دور مچ خود باز کرد. دست الفی همان طور باز ماند. انگار می خواست تا چیزی را در هوا چنگ بزند. ادنا بلند شد و با عجله از اتاق بیرون رفت. هق هق می کرد و از پله ها پایین می رفت.
الفی دستی را که به او نزدیک شده بود در مشت گرفت. دست را محکم گرفت. بغض ادنا آن پایین در پستو ترکید.
- در باره ی آسمان بگو. من باور داشتم که آسمان خالی نیست و حالا حق دارم که بپرسم جای من کجاست؟ چند هزار شماره از نیویورک تایمز را فروخته ام. بارها آگهی تسلیت دیگران را خوانده ام و توقع دارم دو سطر هم در باره ی من بنویسد. شما واسطه می شوید؟ آیا توقع خنده داری نیست…
ادنا به اتاق برگشت. در قاب در ایستاد. آرام اشک می ریخت و به شمع زل زده بود. به تخت خواب نزدیک شد. دستش را رو به روی چشمان الفی تکان داد. الفی بی آن که پلک برهم بزند هم چنان می گفت. ادنا اشاره کرد که چشم های الفی را روی هم بگذارد. ادریس چشم های الفی را بست. الفی خاموش شد.
ادریس دست خود را نتوانست از مچ الفی بیرون بیاورد. خم شد. گوشش را به قلب الفی چسباند. سرش را تکان داد.
- راحت شد. مستر مُرد، خانم.
- ادنا گفت: ببرش پایین ادریس.
ادریس تقلا کرد اما نتوانست انگشت های الفی را از دور مچ خود باز کند. روی او خم شد. یاعلیِ بلندی گفت و با دست آزادش، الفی را بلند کرد و روی شانه ی راست خود جای داد. در را با پا کاملاً باز کرد. برگشت و به ادنا نگاه کرد و بعد پایین رفت.
ادنا خم شد. شمع را فوت کرد. شمع خاموش نشد. دوباره فوت کرد. شعله ی زرد و کوچک شمع هم چنان می سوخت. ادنا عقب عقب رفت. در قاب در ایستاد و به شمع نگاه کرد. چشمانش می درخشید. در را پشت سر خود بست و از پله های تاریک پایین رفت.
باد، باران را در اتاق می ریخت.

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد

اضافه کردن نظر

بازدیدکنندگان

در حال حاضر 51 میهمان و بدون عضو در حال بازدید از سایت هستند

آگهی متنی

   مسئولیت نوشته ها به عهده ی خود نویسنده است و سایت مرور هیچ مسئولیتی در این مورد ندارد

مهرآوران

 هاست  ، دامنه ، طراحی سایت 

HTTP://MEHRAVARAN.COM

  


 بیست داستان کوتاه از ۱۶ تن از داستان نویسان معاصر

یتhttp://www.epubfa.ir/?p=79

 

 زنان داستان نویس ایران در سایت امازون

با ترجمه امیر مرعشی

https://www.amazon.com/Alive-Kicking-collection-Contemporary-Iranian/dp/1544022727/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1488605449&sr=8-1&keywords=mitra+dava

 

 

مرفی /  بکت / سهیل سمی / ققنوس

 

 

بالزن ها / محمد رضا کاتب / نشر ققنوس .هیلا

 

 

 

با عزیز جان در عزیزیه /  فرخنده اقایی / نشر ققنوس

 

رمان «چرا زن‌ها گریه می‌کنند» نوشته رُنه ژان‌کلو با ترجمه عظیم جابری
نشر افراز . 
 

 

مجموعه چهار جلدی شناختنامه ادبیات ایران

جواد اسحاقیان /  نشر نگاه

 

چرا اخرین درنا باز می گردد

شمس آقاجانی

 

اکواریوم شماره چهار / میترا داور / نشر اموت