Strict Standards: Declaration of fa_IRDate::calendar() should be compatible with JDate::calendar($format, $local = false, $translate = true) in /home/morourir/public_html/language/fa-IR/fa-IR.localise.php on line 0

Strict Standards: mktime(): You should be using the time() function instead in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 32

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 28

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 120

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 123

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 46

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 106
مرور :: ادبیات - جعبه ارزو
سه شنبه, ۲۹ مرداد ۱۳۹۸

اخبار فرهنگی ایسنا

ایسنا

فرهنگی و هنری > ادبیات و کتاب

شهر کتاب

خطا
  • خطا در بارگذاری اطلاعات فید


         

 

سيلويا پلات‌

برگردان: رؤيا بشنام‌

جعبه ارزو

 

اَگنس‌ هيگينز وقتي‌ متوجه‌ علت‌ شادي‌ و حرف‌هاي‌ بي‌سر و ته‌ شوهرش‌هرالد شد كه‌ او مشغول‌ خوردن‌ آب‌پرتقال‌ و اُملت‌ صبحانه‌اش‌ بود. اگنس‌ درحالي‌ كه‌ سعي‌ مي‌كرد مرباي‌ آلبالو را روي‌ نان‌ِ تُست‌كرده‌اش‌ بكشد پرسيد:ديشب‌ چي‌ خواب‌ ديدي‌؟
          هرالد همان‌طور كه‌ به‌ همسر جذابش‌ كه‌ درخشش‌ نور آفتاب‌ كُرك‌هاي‌بور كنار گونه‌اش‌ را چون‌ گُل‌برگ‌هاي‌ بهاري‌ شاداب‌ و جوان‌ نشان‌ مي‌دادخيره‌ شده‌ بود گفت‌: داره‌ يادم‌ مي‌ياد، دربارة‌ آن‌ دست‌نوشته‌ها با ويليام‌ بليك‌بحث‌ مي‌كرديم‌.
          اگنس‌ در حالي‌ كه‌ سعي‌ مي‌كرد اعتراض‌ و خشمش‌ را پنهان‌ كند پرسيد: ازكجا فهميدي‌ ويليام‌ بليك‌ بود؟
          هرالد كه‌ از ناراحتي‌ او تعجب‌ كرده‌ بود گفت‌: «خُب‌ معلومه‌ از روي‌عكسش‌.»
          چه‌ مي‌توانست‌ بگويد؟ در سكوتي‌ عميق‌ مي‌سوخت‌ و قهوه‌اش‌ رامي‌نوشيد و با حسادتي‌ كه‌ چون‌ غاري‌ تاريك‌، هر لحظه‌ در وجودش‌ بزرگ‌ وبزرگ‌تر مي‌شد مي‌جنگيد. اين‌ عقده‌ مثل‌ يك‌ غدة‌ بدخيم‌ سرطاني‌ سه‌ماه‌پيش‌، از همان‌ شب‌ ازدواج‌شان‌، پيش‌ از اين‌كه‌ به‌ رؤياهاي‌ هرالد پي‌ ببردشروع‌ به‌رشد كرده‌ بود. شب‌ اول‌ ماه‌ عسل‌شان‌، دم‌دماي‌ صبح‌ هرالد متوجه‌شد كه‌ اگنس‌ در آغوشش‌، آرام‌ و بي‌صدا به‌ خوابي‌ عميق‌ و بدون‌ رؤيا فرورفته‌ و از اين‌ بابت‌ تعجب‌ كرد. در حالي‌ كه‌ اگنس‌ از لرزيدن‌ و حركت‌ يك‌بارة‌دست‌ هرالد ترسيده‌ بود، مادرانه‌ او را صدا زد، چون‌ تصور مي‌كرد هرالد باكابوس‌ وحشتناكي‌ درگير است‌، اما هرالد با عصبانيت‌ از اين‌كه‌ اگنس‌ بيدارش‌كرده‌ بود سرش‌ داد كشيد و خواب‌آلود گفت‌: «نه‌، من‌ فقط‌ داشتم‌ اول‌ِ قطعة‌امپراتور را اجرا مي‌كردم‌، بايد دستم‌ را براي‌ اولين‌ كُرد بالا مي‌بردم‌، كه‌ بيدارم‌كردي‌!»
          اوايل‌ ازدواج‌شان‌ اگنس‌ از خواب‌هاي‌ روشن‌ و واضح‌ هرالد لذت‌ مي‌بردو هر روز از او مي‌پرسيد كه‌ ديشب‌ چه‌ خوابي‌ ديده‌؛ هرالد هم‌ با اشتياق‌ جزءبه‌جزء خواب‌هايش‌ را تعريف‌ مي‌كرد، گويي‌ همة‌ آن‌ها به‌ راستي‌ اتفاق‌ افتاده‌بودند.
          او با رغبت‌ و از روي‌ حوصله‌ مي‌گفت‌: «من‌ در ميان‌ انجمن‌ شاعران‌امريكايي‌ معرفي‌ مي‌شدم‌، ويليام‌ كارلوس‌ ويليامز رييس‌ آن‌جا بود، كُت‌زمختي‌ پوشيده‌ بود؛ او را كه‌ مي‌شناسي‌، او كه‌ Nantucket را نوشته‌ و رابينسن‌جفرز كه‌ شبيه‌ سرخ‌پوست‌ها است‌، درست‌ مثل‌ همان‌ عكسي‌ كه‌ در كتاب‌گُلچين‌ ادبي‌ هست‌ و بالاخره‌ رابرت‌ فراست‌ كه‌ يك‌باره‌ وارد جمع‌ شد وحرف‌ بامزه‌اي‌ زد كه‌ باعث‌ خندة‌ همه‌ شد. يك‌باره‌ صحراي‌ زيبايي‌ ديدم‌ كه‌سرخ‌ و ارغواني‌ بود و هر يك‌ از سنگ‌ريزه‌هايش‌ مثل‌ لعل‌ و ياقوت‌ كبودمي‌درخشيد و از خود نور مي‌پراكند. يك‌ پلنگ‌ سفيد با رگه‌هاي‌ طلايي‌ هم‌،آن‌طرف‌تر در نهري‌ آبي‌ و زلال‌ ايستاده‌ بود، به‌طوري‌ كه‌ پاهاي‌ عقبش‌ لب‌ِرودخانه‌ و پاهاي‌ جلويي‌اش‌ آن‌طرف‌ بودند و مورچه‌هاي‌ قرمز از دُم‌ِ پلنگ‌بالا مي‌رفتند و تا پشت‌ و حتي‌ چشم‌هايش‌ را پوشانده‌ و خط‌ طويلي‌ ساخته‌بودند، و اين‌طوري‌ از عرض‌ رودخانه‌ مي‌گذشتند.»
          اگر به‌ عنوان‌ اثري‌ هنري‌ به‌ رؤياهاي‌ هرالد دقت‌ مي‌كرديد مي‌ديديد كه‌همة‌ اين‌ها تحت‌ تأثير مطالعة‌ آثار هوفمان‌، كافكا و ماه‌نامه‌هاي‌ ستاره‌شناسي‌،به‌جاي‌ خواندن‌ روزنامه‌ها بود كه‌ تخيلات‌ او را پررنگ‌ و به‌ گونة‌حيرت‌آوري‌ قوي‌ كرده‌ بودند. اما هرالد به‌ مرور زمان‌ به‌ اين‌ خواب‌ها عادت‌كرده‌ بود و به‌نوعي‌ تصور مي‌كرد آن‌ها جزء جدانشدني‌ تجربيات‌ بيداري‌اش‌شده‌اند؛ همين‌ هم‌ اگنس‌ را عصباني‌ مي‌كرد. اگنس‌ احساس‌ مي‌كرد از او دورشده‌ است‌. گويي‌ هرالد يك‌سوم‌ از زندگي‌اش‌ را ميان‌ مراسم‌ جشن‌، افسانه‌ها،موجودات‌ افسانه‌اي‌ و عالم‌ شادي‌ مي‌گذارند و اگنس‌ هرگز جايي‌ بين‌ آن‌هانداشت‌، مگر اين‌ كه‌ وانمود مي‌كرد.
          هفته‌ها مي‌گذشت‌ و اگنس‌ بيشتر در لاك‌ خودش‌ فرو مي‌رفت‌. اگرچه‌هيچ‌وقت‌ خواب‌هايش‌ را براي‌ هرالد تعريف‌ نمي‌كرد، چون‌ بيهوده‌ بودند واو را مي‌ترساندند. بيشتر آن‌ها تاريك‌ يا پر از اشكال‌ درهم‌ و مبهم‌ بودند؛ امامسأله‌ اين‌ بود كه‌ او حتي‌ نمي‌توانست‌ آن‌ها را بعد از بيداري‌ به‌ياد آورد؛ حتي‌شايد از اين‌ شرم‌سار بود كه‌ بخواهد صحنه‌هاي‌ شكسته‌بسته‌ و ترسناكي‌ رابراي‌ هرالد تعريف‌ كند؛ زيرا مي‌ترسيد همين‌ هم‌ بر قوة‌ تخيلش‌ تأثير منفي‌بگذارد. خواب‌هاي‌ اندك‌ و كسل‌كنندة‌ او در برابر خواب‌هاي‌ باشكوه‌ هرالدچنگي‌ به‌ دل‌ نمي‌زدند. براي‌ مثال‌ چه‌طور مي‌توانست‌ به‌ او بگويد: «خواب‌ديده‌ام‌ در حال‌ سقوط‌ از يك‌ بلندي‌ هستم‌. مادرم‌ مُرد و من‌ بسيار اندهگين‌شدم‌. و يا تعقيبم‌ مي‌كردند، اما من‌ قدرت‌ فرار نداشتم‌.» واقعيت‌ اين‌ بود كه‌اگنس‌ به‌ هرالد حسادت‌ مي‌كرد، چون‌ دنياي‌ رؤياهايش‌ او را سرخورده‌ وسركوب‌ مي‌كرد.
          اگنس‌ از خود مي‌پرسيد كه‌ چرا روزهاي‌ سرخوشي‌ِ كودكي‌اش‌ را كه‌ به‌فرشته‌ها ايمان‌ داشت‌ فراموش‌ كرده‌ است‌؟ دست‌كم‌ مي‌خواست‌ بداند از كي‌خواب‌هايش‌ تا اين‌ اندازه‌ زشت‌، تاريك‌ و بي‌رؤيا شده‌ بودند. او تنهاهفت‌سالگي‌اش‌ را به‌ خاطر مي‌آورد كه‌ خواب‌ سرزمين‌ جعبه‌هاي‌ رؤيايي‌ رامي‌ديد كه‌ آن‌جا روي‌ درختان‌، جعبه‌هاي‌ آرزويي‌ مي‌روييد كه‌ هر وقت‌ نُه‌باردور درخت‌ مي‌گشتي‌ و آرزويت‌ را زمزمه‌ مي‌كردي‌ يكي‌ از جعبه‌ها از شاخة‌درخت‌ پايين‌ مي‌افتاد و آرزويت‌ را برآورده‌ مي‌كرد. يا اين‌كه‌ يك‌بار خواب‌ديد علفي‌ جادويي‌ و سه‌شاخه‌ مثل‌ زرورق‌ها و روبان‌هاي‌ كريسمس‌ هر يك‌به‌ رنگ‌هاي‌ قرمز، آبي‌ و نقره‌اي‌ در صندوق‌ پستي‌ انتهايي‌ خياباني‌ كه‌ به‌ خانة‌آن‌ها مي‌رسيد روييده‌اند. در خوابي‌ ديگر، او و برادر كوچك‌ترش‌ مايكل‌، درحالي‌ كه‌ كاپشن‌ پوشيده‌ بودند، روبه‌روي‌ خانة‌ سيماني‌ ددي‌ نلسن‌ ايستاده‌ وريشه‌هاي‌ درخت‌ افرايي‌ را كه‌ مثل‌ مارهايي‌ به‌هم‌پيچيده‌ و در زمين‌ قهوه‌اي‌فرورفته‌ بودند تماشا مي‌كردند. اگنس‌ دست‌كش‌ پشمي‌ سفيد و قرمزي‌پوشيده‌ بود، كه‌ يك‌دفعه‌ ديد از توي‌ فنجاني‌ كه‌ در دست‌ داشت‌ برف‌چسبناكي‌ به‌ رنگ‌ فيروزه‌اي‌ جاري‌ شد. اما اين‌ها تنها خواب‌هاي‌ دوران‌سرخوش‌ كودكي‌ او بودند. كي‌، چه‌وقت‌، آن‌ رؤياهاي‌ پر نقش‌ و نگار وصادقانه‌ از او دور شدند؟ و به‌ چه‌ دليل‌؟
          در حين‌ِ خوردن‌ِ صبحانه‌، هرالد بي‌هيچ‌ خستگي‌ به‌ شمردن‌ دوبارة‌رؤياهايش‌ ادامه‌ داد. يك‌بار پيش‌ از آشنايي‌ با اگنس‌ هنگامي‌ كه‌ زندگي‌ قدري‌با ناراحتي‌ و افسردگي‌ هم‌راه‌ شده‌ بود، خواب‌ ديد كه‌ روباهي‌ قرمز در حالي‌كه‌ قصد فرار از آشپزخانه‌ را داشت‌ پاك‌ سوخت‌ و دُم‌ زيبايش‌ سياه‌ شد و ازتمامي‌ زخم‌هاي‌ بدنش‌ خون‌ راه‌ افتاد. بعدها پس‌ از اين‌كه‌ هرالد با اگنس‌ازدواج‌ مي‌كند در زماني‌ مناسب‌ محرمانه‌ به‌ او مي‌گويد كه‌ آن‌ روباه‌ به‌گونه‌اي‌اعجاب‌آور دوباره‌ بهبود يافته‌ و دم‌ زيبايش‌ به‌ حالت‌ اوليه‌ بازگشته‌ و غازوحشي‌ سياهي‌ را به‌ هرالد هديه‌ كرده‌ است‌. هرالد شيفتة‌ رؤياي‌ روباهش‌ شده‌بود، به‌ همين‌ دليل‌ هر چند وقت‌ يك‌بار اين‌ خواب‌ را نقل‌ مي‌كرد. اما خواب‌اردك‌ماهي‌ غول‌آساي‌ او بيش‌ از بقيه‌ بامزه‌ بود. يكي‌ از صبح‌هاي‌ شرجي‌ وگرم‌ ماه‌ اوت‌ هرالد به‌ اگنس‌ گفت‌: «آن‌زمان‌ كه‌ من‌ و پسرعمويم‌ آلبرت‌ به‌ماهي‌گيري‌ مي‌رفتيم‌ به‌اندازة‌ يك‌ تنگه‌ اردك‌ماهي‌ گرفتيم‌؛ ديشب‌ خواب‌ديدم‌ همان‌جا مشغول‌ ماهي‌گيري‌ هستيم‌ و بزرگ‌ترين‌ اردك‌ماهي‌ را كه‌فكرش‌ را بكني‌ به‌ دام‌ انداختيم‌؛ اين‌ بايد پدربزرگ‌ همان‌ اردك‌ماهي‌ باشد كه‌پيش‌ از اين‌ گرفته‌ بوديم‌.»
          يك‌دفعه‌ اگنس‌ همان‌طور كه‌ شكر را توي‌ قهوه‌اش‌ مي‌ريخت‌ با پكري‌گفت‌: «وقتي‌ بچه‌ بودم‌ خواب‌ قهرماني‌ را ديدم‌ كه‌ لباس‌ رنگ‌ به‌ رنگي‌ پوشيده‌بود؛ لباسي‌ آبي‌ با شنلي‌ قرمز و موهايي‌ سياه‌، مثل‌ يك‌ شاه‌زاده‌ زيبا بود. من‌همراهش‌ به‌ آسمان‌ پرواز كردم‌ و صداي‌ باد را از بغل‌ گوشم‌ مي‌شنيدم‌ و اشكي‌را كه‌ بي‌اختيار روي‌ گونه‌ام‌ مي‌ريخت‌ حس‌ مي‌كردم‌. ما از روي‌ آلاباماگذشتيم‌. مي‌توانم‌ بگويم‌ كه‌ همان‌ آلاباماي‌ روي‌ نقشه‌ بود، با همان‌ كوه‌هاي‌عظيم‌ و سرسبز.»
          هرالد پاك‌ منقلب‌ شده‌ بود. پرسيد: «چي‌؟ تو ديشب‌ خواب‌ ديدي‌؟» لحن‌آدم‌هاي‌ پشيمان‌ را داشت‌. زندگي‌ رؤيايي‌اش‌ چنان‌ او را گرفته‌ بود كه‌ ديگرنمي‌توانست‌ حرف‌هاي‌ همسرش‌ را براي‌ بهتر شناختن‌ او بشنود. باز به‌صورت‌ زيبا و جذاب‌ او نگاه‌ كرد و همان‌ علاقه‌اي‌ را كه‌ روزهاي‌ اول‌ازدواج‌شان‌ به‌ او پيدا كرده‌ بود حس‌ كرد.
          در يك‌ آن‌، اگنس‌ از حُسن‌نيت‌ او تعجب‌ كرد. چندي‌ پيش‌ او يك‌ كپي‌ ازنوشته‌هاي‌ فرويد را كه‌ هرالد مخفي‌ كرده‌ بود و در آن‌ مراحل‌ خواب‌ راتوضيح‌ داده‌ بود خوانده‌ بود؛ نوشته‌هايي‌ كه‌ هرالد هر روز صبح‌ آن‌ها را به‌دقت‌ مرور مي‌كرد. اما حالا او همة‌ آن‌ها را دور ريخته‌ بود و مجبور بودصادقانه‌ به‌ مشكلش‌ اعتراف‌ كند.
          اگنس‌ با صدايي‌ آرام‌ و غم‌زده‌ مقُر آمد: «من‌ هيچ‌ خوابي‌ نمي‌بينم‌. ديگه‌هيچ‌ خوابي‌ نمي‌بينم‌.»
          هرالد كه‌ نگران‌ شده‌ بود و سعي‌ مي‌كرد او را دل‌داري‌ دهد ادامه‌ داد:«شايد، اما تو فقط‌ نمي‌داني‌ كه‌ چه‌طور از نيروي‌ تخيلت‌ استفاده‌ كني‌. بايدتمرين‌ كني‌. سعي‌ كن‌ چشم‌هايت‌ را ببندي‌.»
          اگنس‌ چشم‌هايش‌ را بست‌.
          هرالد اميدوارانه‌ پرسيد: خوب‌ حالا بگو چي‌ مي‌بيني‌؟
          اگنس‌ وحشت‌ كرد. او هيچ‌چيز نمي‌ديد. با صدايي‌ لرزان‌ گفت‌: «هيچي‌،هيچ‌چيز به‌جز تاريكي‌.»
          هرالد از روي‌ خوش‌حالي‌ گفت‌: «خوب‌، فرض‌ كن‌ من‌ دكتري‌ هستم‌ كه‌مي‌خواهد بيماري‌ را درمان‌ كند، بيماري‌يي‌ كه‌ گرچه‌ خطرناك‌ و نگران‌كننده‌است‌، مهلك‌ نيست‌. حالا سعي‌ كن‌ جامي‌ را تصور كني‌.»
          اگنس‌ التماس‌كنان‌ گفت‌: «چه‌ نوع‌ جامي‌ را؟»
          «هر جامي‌ را كه‌ دوست‌ داري‌، برايم‌ توصيف‌ كن‌ چه‌ جامي‌ را مي‌بيني‌.»
          اگنس‌ در اعماق‌ ذهنش‌ غوطه‌ور شد. چشم‌هايش‌ هنوز بسته‌ بودند. او به‌سختي‌ تلاش‌ كرد تا با سحر و جادو تصوير درخشان‌ جامي‌ نقره‌اي‌ را كه‌ مثل‌ابري‌ پشت‌ سرش‌ به‌ پرواز درآمده‌ بود و هر لحظه‌ ممكن‌ بود چون‌ سوي‌شمعي‌ به‌ سياهي‌ بدل‌ شود، مجسم‌ كند.
          تقريباً با قاطعيت‌ گفت‌: «جام‌ نقره‌اي‌ كه‌ دو تا دسته‌ دارد.»
«خوبه‌، حالا آن‌ را منقوش‌ تصور كن‌. جامي‌ كه‌ كنده‌كاري‌ شده‌ باشد.»
          اگنس‌ به‌ اجبار گوزني‌ را روي‌ جام‌ حكاكي‌ كرد كه‌ برگ‌هاي‌ انگور آن‌ را دربر گرفته‌ و بقيه‌ در فضاي‌ خالي‌ جام‌ نقره‌اي‌ پراكنده‌ شده‌ بودند.
          «گوزني‌ كه‌ حلقه‌اي‌ از برگ‌هاي‌ انگور او را در برگرفته‌اند.»
          «صحنه‌ چه‌ رنگي‌ است‌؟»
          اگنس‌ فكر كرد چه‌قدر هرالد بي‌رحم‌ است‌ و با دست‌پاچگي‌ به‌ دروغ‌گفت‌: «سبز، برگ‌هاي‌ سبزي‌ كه‌ ميناكاري‌ شده‌اند. برگ‌ها سبز هستند و آسمان‌سياه‌.» تقريباً از تصويري‌ كه‌ ساخته‌ بود خُرسند بود، چون‌ ضربة‌ اساسي‌ را زده‌بود.
          «و گوزن‌ رگه‌هاي‌ فندقي‌ و سفيد دارد.»
          «بسيار خوب‌، حالا تمام‌ جام‌ را تا آن‌جايي‌ كه‌ ممكن‌ است‌ جلا بده‌ ودرخشنده‌ كن‌.»
          اگنس‌ از اين‌كه‌ جام‌ تخيلي‌اش‌ را صيقل‌ دهد احساس‌ بدي‌ كرد؛ حس‌ كرداين‌ كار نوعي‌ فريب‌كاري‌ است‌. با اطمينان‌ گفت‌: «اما اين‌ تصور درست‌ پشت‌سرم‌ تشكيل‌ شده‌، تو هم‌ در پشت‌ سرت‌ خواب‌ مي‌بيني‌؟»
          هرالد در حالي‌ كه‌ گيج‌ و متحير شده‌ بود گفت‌: «نه‌ من‌ همه‌چيز را جلو پلك‌چشمم‌ مي‌بينم‌، درست‌ مثل‌ پردة‌ سينما. آن‌ها خودشان‌ مي‌آيند و من‌ هيچ‌تلاشي‌ نمي‌كنم‌. مثل‌ حالا كه‌ مي‌توانم‌ اين‌ سكه‌هاي‌ درخشاني‌ را كه‌ از اين‌درخت‌ بيد آويزان‌ هستند و تكان‌ مي‌خورند ببينم‌.»
          اگنس‌ در سكوتي‌ عميق‌ فرو رفت‌.
          هرالد كه‌ قصد تهييج‌ او را داشت‌ به‌ شوخي‌ گفت‌: «خوب‌ مي‌شي‌. هر روزسعي‌ كن‌ چيزهاي‌ مختلفي‌ را مجسم‌ كني‌؛ درست‌ مثل‌ همين‌كه‌ يادت‌ دادم‌.»
          اگنس‌ اجازه‌ داد موضوع‌هاي‌ مختلف‌ آزادانه‌ وارد ذهنش‌ شوند. وقتي‌هرالد سرِ كار بود، شروع‌ به‌ خواندن‌ مي‌كرد، خواندن‌ كتاب‌ ذهنش‌ را پر ازتصوير مي‌كرد. مثل‌ گرسنه‌اي‌ كه‌ به‌ غذا رسيده‌ باشد با ولعي‌ بيمارگونه‌رُمان‌ها، مجلات‌، روزنامه‌ها و حتي‌ داستان‌هايي‌ را كه‌ در كتاب‌هاي‌ آشپزي‌چاپ‌ مي‌شوند مي‌خواند؛ او حتي‌ كتابچه‌هاي‌ دفترهاي‌ نمايندگي‌ جهان‌گردي‌را مي‌خواند. در حقيقت‌ هر چيزي‌ را كه‌ دم‌ دستش‌ مي‌رسيد مي‌خواند. بعدسعي‌ مي‌كرد در حالي‌ كه‌ هنوز كتاب‌ يا تصاوير را در دست‌ داشت‌ آن‌ها را باچشم‌هاي‌ بسته‌ ببيند.
          به‌كلي‌ مستقل‌ و خودكفا شده‌ بود، اما واقعيت‌ تغييرناپذير پيرامونش‌ او رادچار افسردگي‌ مي‌كرد. با ترس‌، دلهره‌ و كرختي‌ به‌ فرش‌ شرقي‌ وسط‌ اتاق‌،تابلوهاي‌ روي‌ ديوار، اژدهاهاي‌ روي‌ گُلدان‌ چيني‌، طرح‌هاي‌ تزييني‌ آبي‌ وطلايي‌ روكش‌ مبلي‌ كه‌ روي‌ آن‌ نشسته‌ بود، خيره‌ مي‌شد. از اين‌كه‌ در ميان‌اشياء حجيمي‌ كه‌ هر يك‌ موجوديت‌ خاص‌ خود را داشت‌ قرار گرفته‌ احساس‌خفقان‌ مي‌كرد. اما خيلي‌ خوب‌ مي‌دانست‌ كه‌ هرالد از خودراضي‌ هيچ‌يك‌ ازاين‌ ميز و صندلي‌هاي‌ پوچ‌ را تحمل‌ نمي‌كند و هرگاه‌ بخواهد به‌راحتي‌مي‌تواند آن‌ها را در تخيلش‌ تغيير دهد. اما حتي‌ اگر اگنس‌ در توهمي‌ كه‌ مانندهشت‌پايي‌ بزرگ‌ به‌ رنگ‌ بنفش‌ و نارنجي‌ او را در چنگ‌ گرفته‌، ماتم‌ بگيرد وگريه‌ و زاري‌ كند باز بايد خدا را شكر كند؛ زيرا همه‌چيز به‌ اين‌كه‌ هنوز نيروي‌تخيلش‌ كاملاً از بين‌ نرفته‌ گواهي‌ مي‌دهند و چشم‌هايش‌ مانند لنز دوربيني‌قوي‌، كاملاً باز هستند و اشياء دور و برش‌ را به‌ خوبي‌ ثبت‌ مي‌كنند. يك‌دفعه‌متوجه‌ شد كه‌ در فضايي‌ رمزآلود، مثل‌ همراهي‌ با مرده‌اي‌ در مراسم‌خاك‌سپاري‌، قرار گرفته‌ و كلمه‌ «رُز» را مرتباً تكرار مي‌كند: «رُز... رز... گل‌رز...»
          يك‌روز كه‌ مشغول‌ِ خواندن‌ رماني‌ بود ناگهان‌ متوجه‌ شد بدون‌ اين‌كه‌ حتي‌معناي‌ يك‌ كلمه‌ را بفهمد پنج‌صفحه‌ خوانده‌ است‌. يك‌بار ديگر سعي‌ كرد، اماحروف‌ مثل‌ مارهاي‌ سياه‌ِ كوچك‌ بدذاتي‌ از ميان‌ صفحات‌ مي‌گذشتند و بازبان‌ نامفهومي‌ فِس‌فِس‌ مي‌كردند.
          تقريباً هر روز بعد از ظهر به‌ سينما مي‌رفت‌ و چندان‌ به‌ اين‌كه‌ چه‌ فيلمي‌ راببيند، حتي‌ اگر بعضي‌ را ديده‌ باشد، اهميت‌ نمي‌داد. پيش‌ از اين‌كه‌ چشم‌هايش‌به‌ آرامش‌ برسند اشكال‌ پُرنقش‌ و نگار در ذهن‌ سيالش‌ به‌ صورت‌ جذبه‌اي‌خلسه‌وار حركت‌ مي‌كردند و صداها مانند رمزهاي‌ مرموزي‌ سكوت‌ مرگ‌بارذهنش‌ را جادو مي‌كردند. تقريباً با چاپلوسي‌ هرالد را متقاعد كرد تلويزيون‌بخرد. تلويزيون‌ بهتر از سينما بود، چون‌ مي‌توانست‌ تمام‌ بعد از ظهرهاي‌طولاني‌، موقع‌ ديدن‌ فيلم‌، راحت‌ دراز بكشد و شراب‌ بنوشد.
          اين‌روزها وقتي‌ هرالد از سرِ كار به‌ خانه‌ برمي‌گشت‌ مي‌ديد كه‌ اگنس‌آگاهانه‌ احساس‌ رضايت‌ خود را درست‌ بعد از سلام‌ و احوال‌پرسي‌ ابرازمي‌كند؛ اين‌ موضوع‌ هرالد را ناراحت‌ مي‌كرد، اما اگنس‌ مي‌توانست‌ هرطوركه‌ مي‌خواست‌ خود را نشان‌ دهد. گاهي‌ اوقات‌ بسيار شاد و خوش‌رو، گاهي‌بي‌اعتنا و گاهي‌ مانند عقاب‌ تيز و هشيار. ياد گرفته‌ بود كه‌ چه‌طور با هرالدرفتار كند. اما يك‌ روز بعد از ظهر كه‌ هر دو راحت‌ دراز كشيده‌ بودند اگنس‌عاجزانه‌ به‌ هرالد گفت‌ كه‌ شراب‌ را دوست‌ دارد و به‌ نوشيدن‌ آن‌ عادت‌ كرده‌:«به‌ من‌ آرامش‌ مي‌دهد.»
          هرچند شراب‌ او را خيلي‌ آرام‌ نمي‌كرد كه‌ بخوابد، هشياري‌ بي‌رحمانه‌اي‌از نوشيدن‌ آن‌ احساس‌ مي‌كرد و ديد تيره‌ و تاري‌ در او پديد مي‌آورد كه‌ او رادر حالتي‌ عجيب‌ فرو مي‌برد، و اين‌ در حالي‌ بود كه‌ هرالد با تنفس‌هايي‌ آرام‌ دركنارش‌ خوابيده‌ بود. اضطراب‌ و تشويش‌ مانع‌ خواب‌ اگنس‌ مي‌شد وشب‌هاي‌ متوالي‌ او را بي‌خواب‌ مي‌كرد. بدتر از همه‌ اين‌ بود كه‌ هرگز خسته‌نمي‌شد. سرانجام‌، از اتفاقي‌ كه‌ بر سرش‌ آمده‌ بود آگاهي‌ نااميدكننده‌اي‌ رادريافت‌. حباب‌هاي‌ خواب‌، تاريكي‌ فراموش‌شدني‌ هرروزه‌، كه‌ بارها و بارهاتازه‌ مي‌شد و هر روز را از روز ديگر جدا مي‌كرد، او را به‌ وضعي‌ غير قابل‌برگشت‌ سوق‌ مي‌داد. به‌ بي‌خوابي‌ غير قابل‌ تحملي‌ دچار شده‌ بود و روزها وشب‌ها بي‌هيچ‌ تصوير يا تخيلي‌  در خلايي‌ تاريك‌ و وحشتناك‌ فرو مي‌رفت‌؛محكوم‌ بود. با خود فكر مي‌كرد صدسال‌ به‌ همين‌ شكل‌ بيمارگونه‌ زندگي‌خواهد كرد، چون‌ بيشتر زن‌هاي‌ خانواده‌شان‌ عمر زيادي‌ كرده‌ بودند.
          دكتر ماركوس‌، پزشك‌ خانوادة‌ هيگينز با روش‌ شاد خود سعي‌ مي‌كرداگنس‌ را نسبت‌ به‌ بي‌خوابي‌ هشيار كند: «چيزي‌ نيست‌ جز يك‌ فشار عصبي‌،همين‌. هر شب‌ يكي‌ از اين‌ كپسول‌ها را بخور، بعد ببين‌ چه‌طور مي‌خوابي‌.»
          اگنس‌ از دكتر ماركوس‌ نپرسيد كه‌ اگر به‌جاي‌ يكي‌، يك‌بسته‌ از آن‌ها رابخورد و بعد سوار مترو شود، به‌ خواب‌ديدنش‌ كمكي‌ خواهد كرد يا نه‌.
          دو روز بعد، آخرين‌ جمعة‌ ماه‌ سپتامبر، وقتي‌ هرالد از كار برگشت‌ (تمام‌راه‌ از محل‌ كار تا خانه‌ در مترو چشم‌هايش‌ را بسته‌ بود و خود را به‌ خواب‌ زده‌بود، اما در حال‌ سير در رودخانه‌اي‌ افسانه‌اي‌ و درخشان‌ بود كه‌ گله‌اي‌ ازفيل‌هاي‌ سفيد در حال‌ عبور از سطح‌ كريستالي‌ و رنگي‌ آب‌هايش‌ بودند كه‌چون‌ ذرات‌ شيشه‌ مي‌درخشيدند)؛ به‌محض‌ ورود اگنس‌ را ديد كه‌ روي‌ مبل‌اتاق‌ِ نشيمن‌ دراز كشيده‌ بود، لباس‌ِ شب‌ تافتة‌ سبزرنگ‌ نازكي‌ پوشيده‌ بود وچون‌ زنبق‌ خسته‌اي‌ رنگ‌پريده‌ و دل‌فريب‌ به‌ نظر مي‌رسيد. چشم‌هايش‌ رابسته‌ بود و يك‌بستة‌ خالي‌ قرص‌ و ليواني‌ واژگون‌ كنارش‌ روي‌ فرش‌ افتاده‌بود. ظاهر آرامش‌، او را به‌نظر بي‌اعتنا نشان‌ مي‌داد، لبخند مرموز وپيروزمندانه‌اي‌ روي‌ لب‌هايش‌ نقش‌ بسته‌ بود. گويي‌ درياها از اين‌جا دور ودست‌نيافتني‌ شده‌ بودند، و ديگر دست‌ فناپذير هيچ‌ مردي‌ به‌ او نمي‌رسيد. اوحالا، سرانجام‌، در دل‌ تاريكي‌ با شاه‌زادة‌ شنل‌قرمزِ رؤياهاي‌ كودكي‌اش‌ والس‌مي‌رقصيد.

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد

اضافه کردن نظر

بازدیدکنندگان

در حال حاضر 37 میهمان و بدون عضو در حال بازدید از سایت هستند

آگهی متنی

   مسئولیت نوشته ها به عهده ی خود نویسنده است و سایت مرور هیچ مسئولیتی در این مورد ندارد

مهرآوران

 هاست  ، دامنه ، طراحی سایت 

HTTP://MEHRAVARAN.COM

  


 بیست داستان کوتاه از ۱۶ تن از داستان نویسان معاصر

یتhttp://www.epubfa.ir/?p=79

 

 زنان داستان نویس ایران در سایت امازون

با ترجمه امیر مرعشی

https://www.amazon.com/Alive-Kicking-collection-Contemporary-Iranian/dp/1544022727/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1488605449&sr=8-1&keywords=mitra+dava

 

 

مرفی /  بکت / سهیل سمی / ققنوس

 

 

بالزن ها / محمد رضا کاتب / نشر ققنوس .هیلا

 

 

 

با عزیز جان در عزیزیه /  فرخنده اقایی / نشر ققنوس

 

رمان «چرا زن‌ها گریه می‌کنند» نوشته رُنه ژان‌کلو با ترجمه عظیم جابری
نشر افراز . 
 

 

مجموعه چهار جلدی شناختنامه ادبیات ایران

جواد اسحاقیان /  نشر نگاه

 

چرا اخرین درنا باز می گردد

شمس آقاجانی

 

اکواریوم شماره چهار / میترا داور / نشر اموت