Strict Standards: Declaration of fa_IRDate::calendar() should be compatible with JDate::calendar($format, $local = false, $translate = true) in /home/morourir/public_html/language/fa-IR/fa-IR.localise.php on line 0

Strict Standards: mktime(): You should be using the time() function instead in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 32

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 28

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 120

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 123

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 46

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 106
مرور :: ادبیات - عینک سه بعدی
شنبه, ۰۲ شهریور ۱۳۹۸

اخبار فرهنگی ایسنا

ایسنا

فرهنگی و هنری > ادبیات و کتاب

 

 

 

 

عینک سه  بعدی

  میترا داور

" خوش اومدید. مغازه خودتونه. چه عینکی می خواستید؟ طبی، فتوكراميك هم باشه ؟  مدل شو انتخاب کنید ... نه خیر ... مطمئن باشید  ...  قیمت ما تعاونی یه... خیالتون جمع باشه ... ما با سیستم کامپیوتری کار می کنیم ...  اطلاعات ما به روزه ...  همیشه به شبکه وصلیم ... آن لاین ... بله ... خواهش می کنم ... از این جهت خیالتون جمع  باشه . "  این جملات ،  جملاتی است که برای هر مشتری  تکرار  می کنم، اما  اين روزها دوست دارم حرفه ام را تغيير بدهم ، ترس از اينكه با همه ي تجربياتم ،اشتباه كنم، خوره ي ذهنم شده است .

  زن  و مرد جوانی  آمده اند  مغازه ام. هفته ی پیش  زن نسخه اش را آورده بود. عینکش آماده است.  حالا  نشسته روبه رویم ، روی صندلی . خيلي جوان است،  رنگ صورتش مهتابي ست با چشم هاي عسلي .  عینک را می گذارد به چشمش .  جلوی آینه مي ایستد ، چند لحظه چشم هایش را می بندد و می گوید : سرم گیج می ره .

  می گویم: همه ی عینک ها چند روز اول همین مشکلو دارن .

بر مي گردد رو به شوهرش  مي گويد:

 - احمد !  به ام می یاد ؟

مرد رو به من  مي گويد:خانم ! نظرشما چی یه ؟

عالی یه ! چون صورت خانم کشیده ست ،  عینک حلقه بیضوی به شون  میاد.

 زن مي گويد:یه بار  دکتر شماره  چشمم رو زیاد داده بود. مغزم مدام می لرزید، این قدر که  تشنج  گرفتم.

 خوشبختانه داروی  تشنج هم هست ، همین کلینیک بغلی، دکتر مغز و اعصاب.

- بله، همین کارو کردیم، یه مغازه ی دیگه،ببخشید منظورم یه کلینیک دیگه بود که ...

-الان خانمم کنترل شدن . . .  تشنج شون کنترل شده، ولی شنیدیم قرص ها عوارض داره.

- نگران نباشید، حتماً  قرص هایی هست  که عوارض شو ...

  مرد به  عکس زمردی اشاره می کند  که روی دیوارست . می گوید: ببخشید!  اين زمردچه ربطی به عینک فروشی داره؟

- این عکسِ اولین عینکه در جهان،  نرون برای تماشای جنگ گلادیاتورها،از زمرد استفاده می کرد.

 عکس قدیمی ترین لنز را نشانش  می دهم که در خرابه های  نینوا کشف شده.  وقتی می بینم علاقه منداست، ازش می خواهم به سالن ماکت  بیاید. سالن بزرگی که ماکت تمام عینک های جهان را در آن جمع آوري كرده بودم ، نمايشگاه كوچكي كه مشتري ها را جذب مي كرد، تعداد زيادي از مشتري ها به خاطر  همين نمايشگاه، مشتري شده بودند. سالها روی این نمايشگاه وقت گذاشته  بودم، تقریباً می شود گفت از زمانی که پدربزرگم وارد این حرفه شد.این  حرفه به نوعی در رگ و  ریشه ی خانواده ی ما بود. هرکسی رامی دیدم ،اول به چشم ها  و بعد به عینکش خیره می شدم، حتا اگر عینک هم نداشت می توانستم آن را روی صورتش مجسم کنم.

 مرد  خیره می شود به عینک سه بعدی ، عینکی که با  آن می توانستی پشت سرت را هم ببینی. عینک هایی را نشانش میدهم که چینی ها جهت مقابله با نیروهای شیطانی استفاده می کردند. مرد می خواهد از ماکت ها  و عینک ها عکس بگیرد،مانعش  می شوم.

 با احترام کارت دور طلایی ام را تقدیم شان  مي كنم. به خاطر حُسن انتخاب، به شان تبریک  مي گويم . آنها تشکر مي كنند و می روند.

  در کوچه و خیابان  خيره مي شوم به عینک ها، بعضی شیشه ها خیلی ظریف اند، بعضی فریم ها سیاه هستند با شیشه دودی. تک تک آنها حس  جداگانه ای زنده می کنند در من ، شب در دفتر خاطراتم می نویسم شان . وقتی می خواهم بنویسم شان، اتاق پر از چشم می شود، اوائل می ترسیدم، بعد فکر کردم ترس ندارد، همان هایی هستند که من عینک شان را می دهم، همان چشم ها هستند ،  چشم های آشنا، اما وقتي همين چشم ها ، سروكله شان تو خواب هايم  پيدا مي شود ، سردرد عصبي مي گيرم، چشم هاي قرمز ،‌مردمك هاي عفوني ... دلم مي خواست توان آن را داشتم بخشي از خواب هايم را حذف كنم .

   فردای آن روز  مَرد جوان برگشت ، گفت همسرش  بخش مراقبت های ویژه بستری شده است،  به خاطر تشنج . آمده بود  برای شکایت .

 گفت : خانم محترم!من شكايت مي كنم ... یادکتر شماره ی چشمش را زیاد داده و یا  شما شیشه ی عینک را اشتباه داده ايد.

 از توي كشو كارم ، دست خط دكتر را بيرون  آوردم.

بفرماييد آقا ! دكتر  شماره ي هر دو چشم را نوشته شيش ... شما اين عينك را پيش هر كي  ببريد ، تاييد مي كنه .

 حتی نتیجه معاینات  چشم پزشکی خودم را نشان دادم. هر دو چشمم را دستگاه نوشته بود ده دهم،اما دکتر شماره ی چشمم را داده بود یک ، البته دکتر که چه عرض کنم، یکی از بهترین کلینیک های چشم پزشکی که فقط از مُهر دکتراستفاده می کردند.  بیمارها مثل طعمه هایی بودند برای دانشجویان. آخرسر ویزیت دکتر  متخصص راگرفتند.   همان وقت با اشاره به مُهر دکتر ،   پرسیدم  دکتر متخصص کجا هستند ؟  گفتند مُهرشان که هست. اینها را شاید برای قانع کردن خودم برای آن مرد تعریف کردم .

 مرد  فریاد زد که:خانم محترم! مشکلات شما به من ربط نداره.  همين الان زنگ مي زنم كلانتري .

 اشاره كرد به نمايشگاه عينك و گفت :  اين بساطو جمع كن خانم! تو داري كاسبي مي كني . تو سيمان فروشي نه عينك ساز ....

زنگ زد به کلانتری ،  وقتی ماموران کلانتری آمدند، تعجب نکردم ، شاید به خاطر اینکه شب قبل، دچار کابوس شده بودم. راهرو  طویلی را خواب می دیدم که تمامی  نداشت. راهرو کم عرض بود.   تو خواب وحشت زده و پابرهنه می دویدم . دنبال در خروجی می گشتم. به گمانم  ترس از همین خواب بود که باعث  شدآن  روزبا عصبیت  جواب شا ن را دادم.

 گفتم:‌آقاي محترم! شما داريد تهمت مي زنيد! من اعاده ي حيثيت مي كنم .

زنگ زدم به  مطب چشم پزشكي .  جريان را به دكتر گفتم،دكتر با لحن كش داري گفت : خانم عزيز! اشتباه كجاست ؟ اين خانم پرونده پزشكي داره. از اولش مورد مغزش داشته .

رو به ماموران كلانتري گفتم : بفرماييد! دكترش پشت خطه. اين آقا داره تهمت مي زنه.

آنقدر  محکم حرف زدم که رفتند.  البته می دانستم حریف دکتر هم نمی شوند ، دکتر نامه ای نوشت در خصوص تهمت و افترا،مرا هم تبرئه کرد، نوشت  بیمار خودش مورد مغزی داشته.تمام محل زیرش  را امضا کردند، خود من هم امضا کردم.  کسی که امضا جمع می کرد وقتي امضايم را ديد گفت این شکلک است ،امضا نیست . گفتم امضا ي من شکلک است . گفت باید اسمت را هم بنویسی. بالاخره بیمار ، البته شوهر بیمار محکوم شد،  چون بیمار ، فرداي آن روز  فوت کرد،   همان شب بود كه خواب مي ديدم عينك تيره اي  داشتم،همه جا را مي ديدم،با عصاي چوبي ، تك و تك از مسير افراد نابينا مي گذشتم.اين خواب  خيلي اذيتم كرد ،‌با خودم فكر كردم شايد واقعاً من و يا دكتر اشتباه كرده ايم .

 در دفترچه خاطراتم در باره ی این زن و شوهر نوشته ام و اینکه  همه ی ماجراهای فراموش شده در خواب ها پیدایشان می شود ،  خواب ها ی دم صبح ، وقت اذان. درگرگ و میش هوا، مُرده ها سرک می کشند. آن زن، بارها وقت سحر به خوابم آمده است. پشت به من می رود به طرف در بزرگ زنگ زده اي. در بسته می  شود. من این پا، آن پا می کنم که یک بار دیگر ببینمش، اما زن رفته است  .

 این روزها وسوسه  می شوم هر چه درباره عینک جمع آوری کرده ام،‌ نابود  کنم . آن زن و مرد جوان ،‌ خوره ذهنم  شده اند ،انگار صندلی گذاشته اند ،  جلوی چشمم نشسته اند و منتظرند که عینک شان را تحویل بدهم. شوهر آن زن ، يكي دوبار ديگر هم آمد به عينك سازي . سرش را جلو آورد و گفت : ‌زن من هيچ مريضي نداشت. اون دنيا دامن تو مي گيرم !

   مشتری های زیادی نشسته اند روی صندلی رو به روی من.به نظرم  وقت آن رسیده بسیاری از مجله ها و کتاب های  ساخت عینک  را نابودم کنم،  بهترین راه این است که بریزیم شان توی سطل بزرگ سر کوچه. سطل ها گنجایش شان زیاد است ، خیلی زیاد.می توانم در شب های متوالی این  کار  را بکنم. هر شب  دو تا کیسه می گذارم  تو سطل و یا یک شب ، وانت کرایه می کنم و همه را می ریزم توی خاكروبه ها ، بهترین  راه این است یک شب چهار شنبه سوری آنها را بسوزانم ... اصلا مهم نیست چه شبی ...  به زودی آنها را  از بین خواهم برد، به نظرم اين سال ها خودم را فقط سرگرم كرده ام ... ويتريني از كتاب و عينك ... هرچند اگر همه ي كتاب ها و عينك ها  را نابود كنم ، بازمُرده ها دست از سرم  برنخواهند داشت،ُمرده هایی که نقاط کانونی عینک شان را اشتباه  برآورد کرده ام و هیچ ربطی به پزشک معالج شان  نداشته است !

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.

کاربرانی که در این گفتگو شرکت کرده اند

بارگذاری نظرات قدیمی تر
  • مهمان (امير بهاج)

    درود
    لايه هاي روانشناسانه داستان، آن را ماندگار و خواندني تر كرده است...
    سپاس

  • مهمان (مهرپویا)

    سلام خانم داور. در مورد ویرایش فنّی داستان چند تن از دوستان نوشته بودم:
    وضع نقطه‌گذاری در این متن، افتضاح و فاجعه است! هر جا شده، علامتی، بدون هیچ گونه دقّت و حساب و کتابی گذاشته شده است! یک بار چسبیده به کلمه‌ی قبل، یک جا چسبیده به کلمه‌ی بعد، یک جا با فاصله، جای دیگر با دو یا سه فاصله و ... . حقیقتاً خواندن چنین متونی عذاب‌آور است. ز نویسندگان تقاضا دارم، رعایت جنبه‌ی بصری متن خود را هم بکنند و از مرور نیز می‌خواهم چنین متونی را نشر ندهد و خود یا نویسنده را وادارد متن را پیراسته و شسته‌رفته کند.

    متأسّفانه حالا می‌بینم این مشکل در متن خود شما هم بسیار دیده می‌شود! خنده‌ام گرفته که از شما هم خواسته بودم چنین متن‌هایی را نشر ندهید! اصولاً نمی‌دانم چرا بسیاری از نویسندگان به این مقوله دقّت نمی‌کنند و حتّی درست‌نویسی را تمسخر هم می‌کنند و کار آدم‌های بی‌کارِ ملاّنقطی!!! نمی‌دانم کسانی که این همه به ظاهر خود اهمّیّت می‌دهند، چرا به آرایش متنشان توجّهی ندارند؟ در حالی که این باعث می‌شود خواننده با رغبت بیش‌تری متنشان را بخواند و با آن ارتباط برقرار کند.
    به هر حال در این باره اصلاً تربیت نشده‌ایم و خودمان هم قصد نداریم تغییری در این شیوه بدهیم و حتّی به آن فکر کنیم! باید از جایی شروع کرد. این طور نیست دوستان!؟

  • مهمان (مهرپویا)

    خانم داور! دستتان درد نکند.
    با موضوع یا سوژه‌ای که می‌توانست به شدّت پیش پا افتاده باشد، داستانی در خور تأمّل آفریده‌اید؛ امّا چند نکته‌ی اساسی در مورد داستان و ساختار آن به نظرم می‌رسد.
    1. نام داستان، مناسب نیست. دغدغه‌ی داستان عینک سه‌بعدی نیست. حرف از تردید است.
    2. زمان و روایت داستان (و در نتیجه شاید زاویّه‌ی دید) اشکالی اساسی دارد (و این برای کسی چون شما عیب بزرگی است.) داستان با روایت حال شروع شده است و راوی دارد اکنونش را و اتّفاقات زمان حال را بیان می‌کند؛ امّا از میان داستان (در کوچه و خیابان خيره مي‌شوم به عینک‌ها...) روایت داستان گذشته می‌شود:
    دقیقاً از این بند: «در کوچه و خیابان خيره مي شوم به عینک ها، بعضی شیشه ها خیلی ظریف اند، بعضی فریم ها سیاه هستند با شیشه دودی. تک تک آنها حس جداگانه ای زنده می کنند در من. شب در دفتر خاطراتم می نویسم شان. وقتی می خواهم بنویسم شان، اتاق پر از چشم می شود، اوائل می ترسیدم، بعد فکر کردم ترس ندارد.» دقّت کنید فعل‌های همین بند، ابتدا مضارع و حال‌اند (خیره می‌شوم، ظریف‌اند، زنده می‌کنند) و بعد ماضی می‌شوند (می‌ترسیدم، فکر کردم) و تا یک بند به آخر داستان ماضی می‌مانند. باز در پایان، زمان حال می‌شود.
    امیدوارم این اشکال را با شیوه‌های مدرن روایت توجیه نکنید! این ساختار، به هر حال بیمار است.

  • مهمان (مهرپویا)

    3. طرح داستان: یکی از نظر علمی است که ایرادی به ذهنم می‌رسد که شاید درست نباشد، چون اطّلاعات دقیقی در این باره ندارم و فقط برای طرح مسئله عرض می‌شود: من به عمرم نشنیده‌ام کسی به خاطر عینک اشتباه، حتّی اگر هم مشکل عصبی داشته باشد، به این سادگی و ظرف یک روز بمیرد. انگار منطقی نیست. (تأکید می‌کنم به نظر من منطقی نیست و ممکن است این اتّفاق، محتمل باشد.)

  • مهمان (مهرپویا)

    دوم این که: شیوه‌ی شکایت هم‌سر مرد؛ خیلی مضحک است. ادّعای مرد، بحث است حقوقی، نه کیفری. برای همین، او باید از طریق دادگاه از راوی شکایت کند نه این که به کلانتری زنگ بزند. (در طول داستان نشان داده می‌شود که این مرد، آدم آگاهی است.)

  • مهمان (مهرپویا)

    بر فرض هم که کسی زنگ بزند به پلیس و بگوید عینک‌فروشی عینک اشتباهی داده و الان زن من به این علّت بستری است، پیس هرگز در محل حاضر نمی‌شود و مرد را راه‌نمایی می‌کند! (اگر بکند!)

  • مهمان (مهرپویا)

    جمله‌ی «آن قدر محکم حرف زدم که رفتند.» هم جمله‌ای است در حدّ گول زدن کودکان! وانگهیّ آیا مسئله‌ی پزشکی به این مهمّی را با امضای اهالی محل می‌توان رفع و رجوع و توجیه کرد؟! خودش کلّی روند قضایی طاقت‌فرسا دارد؟! چه ربطی به اهل محل دارد؟!

  • مهمان (مهرپویا)

    4. اضافه‌گویی‌هایی در داستان به چشم می‌خورد: «زنگ زدم به مطب چشم پزشكي. جريان را به دكتر گفتم.» جمله‌ی «جريان را به دكتر گفتم.» کاملاً اضافه است. در خطّ سیر داستان، خواننده قطعاً متوجّه می‌شود که راوی برای گفتن همین جریان به دکتر زنگ زده است.

  • مهمان (مهرپویا)

    یا این مثال: «شوهر آن زن ، يكي دوبار ديگر هم آمد به عينك سازي» عبارت «به عينك سازي» نیز کاملاً اضافه است. مشخّص است که به عینک‌سازی راوی می‌آید نه به خانه‌ی او یا به مغازه‌ی بغل‌دستی!

  • مهمان (مهرپویا)

    5. اشکالات نثری: «چینی ها جهت مقابله با نیروهای شیطانی استفاده می کردند» عبارت «جهت مقابله» و دقیقاً کلمه‌ی «جهت» اصلاً داستانی نیست.
    طولانی شد. ببخشید.
    امیدوارم ناراحت نشده باشید!
    (راستی فکری برای ثبت نظرها بکنید. گاهی نظری طولانی را راحت می‌پذیرد، گاهی یک‌چهارم همان متن را نمی‌پذیرد! و واقعاً اعصاب خردکن می‌شود.)

اضافه کردن نظر

بازدیدکنندگان

در حال حاضر 31 میهمان و بدون عضو در حال بازدید از سایت هستند

آگهی متنی

   مسئولیت نوشته ها به عهده ی خود نویسنده است و سایت مرور هیچ مسئولیتی در این مورد ندارد

مهرآوران

 هاست  ، دامنه ، طراحی سایت 

HTTP://MEHRAVARAN.COM

  


 بیست داستان کوتاه از ۱۶ تن از داستان نویسان معاصر

یتhttp://www.epubfa.ir/?p=79

 

 زنان داستان نویس ایران در سایت امازون

با ترجمه امیر مرعشی

https://www.amazon.com/Alive-Kicking-collection-Contemporary-Iranian/dp/1544022727/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1488605449&sr=8-1&keywords=mitra+dava

 

 

مرفی /  بکت / سهیل سمی / ققنوس

 

 

بالزن ها / محمد رضا کاتب / نشر ققنوس .هیلا

 

 

 

با عزیز جان در عزیزیه /  فرخنده اقایی / نشر ققنوس

 

رمان «چرا زن‌ها گریه می‌کنند» نوشته رُنه ژان‌کلو با ترجمه عظیم جابری
نشر افراز . 
 

 

مجموعه چهار جلدی شناختنامه ادبیات ایران

جواد اسحاقیان /  نشر نگاه

 

چرا اخرین درنا باز می گردد

شمس آقاجانی

 

اکواریوم شماره چهار / میترا داور / نشر اموت