Strict Standards: Declaration of fa_IRDate::calendar() should be compatible with JDate::calendar($format, $local = false, $translate = true) in /home/morourir/public_html/language/fa-IR/fa-IR.localise.php on line 0

Strict Standards: mktime(): You should be using the time() function instead in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 32

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 28

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 120

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/helper/vvisit_counter.php on line 123

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 46

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /home/morourir/public_html/plugins/system/vvisit_counter/vvisit_counter.php on line 106
مرور :: ادبیات - زیباترین غریق جهان - مارکز - احمد گلشیری
سه شنبه, ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸

اخبار فرهنگی ایسنا

ایسنا

فرهنگی و هنری > ادبیات و کتاب

نمایش اخبار فرهنگی

خطا
  • خطا در بارگذاری اطلاعات فید



زیباترین غریق جهان

گابریل گارسیا مارکز

احمد گلشیری

 

 

 

اولین بچه هایی که برآمدگی تیره و امواج را دیدند که از وسط دریا نزدیک می شود، فکر کردند کشتی دشمن است. سپس دیدند که پرچم و دکلی در کار نیست و فکر کردند نهنگ است. اما وقتی آب، آن را روی ساحل شنی آورد و آن ها علف ها، شرابه های عروس دریایی و بقایای ماهی و تخم صدف را از رویش پاک کردند، دانستند که مرد غریقی را یافته اند. از ظهر تا غروب سرگرم بازی با او بودند. توی شن ها دفنش می کردند و باز بیرونش می آوردند. تا این که به تصادف مردی آن ها را دید و مردم روستا را از خطر آگاه کرد.

مردهایی که او را به نزدیک ترین خانه بردند دانستند که او از همۀ مرده هایی که دیده بودند سنگین تر است. تقریباً به وزن یک اسب بود و آن ها به هم گفتند که شاید مدتی دراز شناور بوده و آب به استخوان هایش نشست کرده است. وقتی او را روی زمین گذاشتند و تن و اندام هایش همه جای خانه را گرفت، گفتند که از همۀ مردها بلند بالاتر است، اما پیش خود گفتند که شاید یکی از ویژگی های غریق ها این باشد که پس از مرگ هم رشد می کنند. همه جایش بوی دریا می داد و تنها شکل ظاهرش نشان می داد که جسد یک آدم است؛ چون قشری از گل و فلس پوست تنش را پوشانده بود. حتی نیازی نبود چهره اش را پاک کنند تا روشن شود که مرده آدمی غریبه است.

روستا تنها از بیست و دو خانۀ چوبی تشکیل می شد که حیاط خانه هایشان سنگی و بدون گل و گیاه بود و در انتهای دماغه ای بیابان مانند بنا شده بود. زمین به اندازه ای کم بود که مادرها پیوسته نگران بودند مبادا باد بچه های شان را ببرد و ناگزیر شده بودند چندتایی از آن ها را که مرده بودند از صخره ها پایین بیندازند. اما دریا آرام و بخشنده بود و مردها همه توی هفت قایق جا می گرفتند؛ بنابراین وقتی مرد غریق را یافتند کافی بود همدیگر را نگاه کنند تا دریابند کسی ناپدید نشده است.

آن شب برای کار راهی دریا نشدند. مردها به روستاهای مجاور رفتند تا ببینند کسی گم نشده باشد و زن ها اطراف مرد غریق را گرفتند تا از او مراقبت کنند. گل های تنش را به جارو پاک کردند؛ سنگ های زیرآبی را، که لابه لای موهایش مانده بود، بیرون آوردند و با ابزار ماهی پوست کنی جرم ها را از پوستش پاک کردند. سرگرم این کارها که بودند متوجه شدند گیاه هایی که بر تنش نشسته از اقیانوس های دوردست و آبهای ژرفند و لباسش ریش ریش شده است، گویی از لابه لای هزارتوهای مرجان ها گذشته بود. نیز متوجه شدند که مرگ را با غرور پذیرا شده است؛ زیرا چهره اش آن حالت افسرده غریق های دیگر را که دریا پس می داد نداشت یا آن حالت تکیده و درماندۀ کسانی را که توی رودخانه ها غرق می شدند.

اما تنها وقتی کار تمیز کردن او را به آخر رساندند، دریافتند که او چگونه مردی بوده است و نفس در سینه هاشان حبس شد. او نه تنها از همۀ مردهایی که در عمر خود دیده بودند بلند بالاتر، نیرومندتر، تواناتر و چارشانه تر بود بلکه هر چند جلو رویشان بود اما وجود او در تخیل شان نمی گنجید.

در روستا تختی پیدا نکردند که او را رویش بخوابانند و میزی نیز پیدا نشد که در مراسم شب زنده داری تاب سنگینی او را داشته باشد. نه شلوار مهمانی قد بلندترین مرد اندازه اش بود، نه پیراهن های روز تعطیل چاق ترین مرد و نه کفش های مردی که پایش از همه بزرگ تر بود. زن ها که مسحور بزرگی و زیبایی او شده بودند تصمیم گرفتند از پارچۀ یک بادبان بزرگ برایش شلوار بدوزند و با پیراهن کتان عروسی یکی از زن ها پیراهن درست کنند تا هنگام مرگ نیز وقارش حفظ شود. زن ها که حلقه وار پیرامون مرده نشسته بودند و سرگرم خیاطی بودند و وسایل دوخت و دوزشان را در دوسوی مرده ریخته بودند حس کردند که هیچ شبی مثل آن شب، باد آن طور پیاپی نوزیده و دریا آنقدر ن اآرام نبوده است و پیش خود نتیجه گرفتند که تغییر ایجاد شده ارتباطی با مرده دارد. فکر کردند که اگر آن مرد باشکوه توی روستایشان زندگی کرده بود، خانه اش بزرگترین و بلندترین سقف و محکم ترین کفپوش را داشت.

تختخوابش از چارچوب دهانۀ کشتی و مهره های آهنی درست شده بود و همسرش از همۀ زنها خوشبخت تر بود. فکر کردند که مرد چنان نفوذی داشته که کافی بوده ماهی های دریا را صدا بزند تا هر چه ماهی می خواسته است به چنگ بیاورد. و روی زمین خود چنان کار می کرده که از دل سنگ ها چشمه ها می جوشیده و روی صخره ها گل می روییده. پیش خود او را با مردهای شان مقایسه کردند و فکر کردند که کارهایی که آنها در سراسر عمر کرده اند به پای کار یک شب او نمی رسد و دست آخر آنها را که در نظرشان از همه مردها ضعیف تر، حقیرتر، و بیکاره تر بودند از دل بیرون راندند.

غرق این خیال ها که بودند پیرترین زن، که چون پیرترین زن بود مرد غریق را بیشتر از سر دلسوزی نگاه کرده بود تا از سر احساسات، آه کشید و گفت : » صورتش به کسی به اسم استبان رفته است .«

 راست بود. کافی بود بیشترشان یک بار دیگر چهره اش را نگاه کنند تا ببینند که نام دیگری نداشته است. در میانشان جوانترین زن ها که از همه لجوج تر بودند، چند ساعتی را با این خیال گذراندند که وقتی لباسش را پوشاندند و با کفش های چرمی براق میان گل ها خواباندند شاید بشود گفت نامش لائوتارو ست. اما خیالی بیهوده بود. پارچه کم آمد و شلوار، که برش بدی داشت و دوختی بسیار بدتر، بسیار تنگ شد و نیروی پنهانی قلبش دکمه های پیراهن را از جا کند. صفیر باد پس از نیمه شب فرو نشست و دریا به خواب روز چهارشنبه فرو رفت.

سکوت به آخرین شک ها پایان داد؛ او استبان بود. زن هایی که لباسش را پوشانده بودند، موهایش را شانه کرده بودند، ناخن هایش را گرفته بودند و ریشش را تراشیده بودند، وقتی ناگزیر شدند تن سنگین او را روی زمین بکشند، نتوانستند جلو لرزش خود را بگیرند که در نتیجۀ احساس دلسوزی به آنها دست داده بود.

آنوقت بود که پی بردند مرد با آن تن سنگین، که حتی پس از مرگ اسباب زحمتش بود، چقدر بدبخت بوده است. او را هنگام زنده بودن مجسم کردند که ناگزیر بود از پهلو از درها بگذرد، سرش به چارچوب درها بخورد، توی مهمانی ها سرپا بایستد، با دست های نرم و سرخ رنگ خود که به خوک دریایی می ماندند نداند چه کند و بانوی خانه دنبال محکم ترین صندلی خود بگردد و ترسان از او خواهش کند که اینجا بنشینید، استبان، بفرمایید و او تکیه داده به دیوار، با لبخند بگوید، مزاحم نمی شوم، خانم، همینجا که هستم خوب است، و با پاشنۀ پاهای کرخت شده و کمر درد گرفته از تکرار کارهایی که توی هر مهمانی انجام داده بود، مزاحم نمی شوم، خانم همین جا که هستم خوب است، تا مبادا صندلی را بشکند و شرمنده شود و شاید هیچ وقت بو نبرد که همان کسانی که می گفتند، تشریف نبرید، استبان، دست کم یک فنجان قهوه بخورید و بروید، همان کسانی بودند که بعداً در گوشی می گفتند، بالاخره خیک گنده زحمت را کم کرد، چه خوب شد، بالاخره احمق خوشگل گورش را گم کرد.

این چیزهایی بود که زنها اندکی پیش از طلوع آفتاب کنار جسد فکر کردند. اندکی بعد که چهره اش را با دستمالی پوشاندند تا نور آزارش ندهد، آنچنان حالت همیشگی مرده ها را داشت، آن چنان بی دفاع بود و آن چنان به مردهای خودشان می ماند که کم کم بغض گلوی شان را گرفت. ابتدا یکی از زن های جوانتر بود که زیر گریه زد. دیگران هم او را همراهی کردند بیشتر دل شان می خواست اشک بریزند. زیرا مرد غریق هر چه بیشتر استبان آنها می شد و بنابراین تا می توانستند اشک ریختند؛ چون استبان بیچاره از همه مردهای روی زمین بی نواتر، بی آزارتر و مهربان تر بود. بدین ترتیب وقتی مردها برگشتند و خبر آوردند که مرد غریق اهل روستاهای اطراف هم نبوده است، زن ها در میان گریه زاری شاد شدند.

آه کشیدند و گفتند : » خدا را شکر، او از ماست«

مردها خیال کردند که هیاهو از سبک سری زن ها مایه می گیرد. آنها که پس از پرس و جوهای دشوار شبانه خسته شده بودند تنها چیزی که دل شان می خواست این بود که در آن روز خشک و بدون باد، پیش از آنکه گرمای آفتاب شدت پیدا کند، برای همیشه از شر این تازه وارد آسوده شوند. با بقایای دکل ها و دیرک های کشتی تخت روانی درست کردند و آن را با طناب های کشی محکم کردند تا سنگینی جسد را تحمل کند و به صخره ها برساند.

می خواستند لنگر یک کشتی یاری را به او ببندند تا خیلی راحت میان ژرف ترین موج/ ها فرو رود، جایی که ماهی ها کورند و غواص ها از غربت می میرند و جریان های نامساعد او را مثل جسدهای دیگر به ساحل بر نمی گردانند. اما هر چه بیشتر عجله می کردند، زن ها بیشتر کارهایی می کردند تا وقت تلف شود.

آنها مثل مرغ های وحشت زده نوک در هرجا فرو می کردند، اشیای با ارزش دریایی را در بغل می گرفتند، این جا دنبال بادسنج می گشتند و آنجا دنبال قطب نمای مچی، تا روی مرده بگذارند.

پس از آنکه بارها تکرار کردند، از آنجا کنار برو، زن، از سر راه کنار برو، مواظب باش، نزدیک بود مرا روی مرده بیندازی، کم کم بدگمان شدند و بنای غرغر کردن را گذاشتند که این همه تزیین برای دفن یک غریبه چه معنی می دهد؟

زیرا با وجود آن همه میخ و تنگ آب مقدس، کوسه ها او را می خوردند. اما زن ها همچنان اشیای عتیق بنجل را روی هم تلنبار می کردند، این طرف و آن طرف می دویدند، سکندری می خوردند و در آن حال آنچه را نتوانسته بودند با اشک نشان بدهند با آه های خود بروز می دادند. به طوری که دست آخر مردها از کوره در رفتند که چه کسی تا حالا این همه هیاهو بر سر مرده ای دیده که دریا پس داده، بر سر یک غریق بی نام و نشان، بر سر یک تکه گوشت سرد روز چهارشنبه؟

یکی از زن ها، که از این همه بی اعتنایی آزرده شده بود، دستمال را از روی چهرۀ مرد پس زد و در این وقت بود که مردها هم، نفس در سینه هایشان حبس شد.

او استبان بود. نیازی نبود اسمش را در حضور آنها ببرند تا او را بشناسند. اگر نام سروالتر رالی را هم پیش آنها می بردند و او را با آن لهجۀ بیگانه و طوطی دم شمشیری نوک برگشتۀ روی شانه و تفنگ لوله کوتاه و قطور آدمخوارکش می دیدند تا این اندازه یقین پیدا نمی کردند.

چون تنها یک استبان در همه دنیا وجود داشت که جلو چشمان آنها دراز به دراز افتاده بود، مثل نهنگی دراز سر، بدون کفش، شلوار بچه ای کوچک تر از معمول به پا و ناخن هایی به سختی سنگ که تنها با چاقو می شد کوتاه شان کرد.

تنها می باید دستمال را از روی چهره اش پس می زدند تا ببینند که او شرمنده است، که گناه او نیست که آنقدر بزرگ یا آنقدر سنگین یا آنقدر زیباست، و اگر خبر داشت که این اتفاقها روی می دهد، برای غرق شدن دنبال جایی دنج تر گشته بود، راستش را بگویم، اگر دست خودم بود لنگر یک کشتی بادبانی را به گردنم می بستم و مثل آدمی که از جانش سیر شده باشد خود را از روی صخره ای پرتاب می کردم و حال این مردم را که به گفتۀ شما گرفتار جسد روز چهارشنبه شده اند، به هم نمی زدم، و با این تکه گوشت سرد پلید که هیچ ارتباطی با من ندارد مزاحم کسی نمی شدم.

رفتارش چنان صادقانه بود که بدگمان ترین مردها، یعنی کسانی که تلخی شب های تمام نشدنی را در کنار دریا احساس کرده بودند تا مبادا زن هایشان از دست آنها خسته شوند و کم کم خواب مرد غریق را ببینند، حتی آن ها و نیز مردهای سرسخت تر، از دیدن صمیمیت استبان خشک شان زد.

این چنین بود که باشکوه ترین تشییع جنازه ای که برای مردی غریق و رها شده به فکرشان می رسید ترتیب دادند. چند زنی که برای آوردن گل به روستاهای اطراف رفته بودند، همراه زن هایی که حرف ها را باور نکرده بودند، برگشتند و آن زن ها نیز پس از دیدن مرده، رفتند و گل آورند و آنها نیز رفتند و زن های دیگر را آوردند تا اینکه آنقدر گل و آنقدر آدم جمع شد که دیگر جای سوزن انداز نبود.

در لحظه آخر دریغ شان آمد که او را مثل آدمی یتیم به آب ها پس بدهند و از میان بهترین آدم ها، پدر و مادری برایش انتخاب کردند و نیز عمه و خاله و عمو و دایی و عمه زاده و خاله زاده و عموزاده و دایی زاده، به طوری که به واسطۀ او ساکنان روستا همه با هم نسبت پیدا کردند.

بعضی از دریانوردها که صدای گریه را از راه دور شنیدند راهشان را گم کردند و مردم شنیدند که یکی از آنها به یاد قصه های قدیمی پریان دریایی خودش را به دکل اصلی بسته است.

مردها و زن ها بر سر حمل او بر دوش خود در طول پرتگاه سراشیب کنار صخره ها، به کشمکش پرداختند و در این وقت بود که با دیدن شکوه و زیبایی مرد غریق خود، برای اولین بار، به صرافت افتادند که کوچه های شان دورافتاده، حیاط خانه های شان خشک و رویاهای شان حقیر است.

او را بدون لنگر روانه دریا کردند تا اگر خواست و هر وقت دلش خواست، برگردد و آنها همه برای کسری از قرن ها سال نفس در سینه نگه داشتندتا جسد در دریا فرو رفت.

نیازی نبود همدیگر را نگاه کنند تا دریابند که همه آنها دیگر حضور ندارند، که هرگز حضور نخواهند داشت.

اما همچنین دریافتند که از آن لحظه به بعد همه چیز فرق خواهد کرد، ردهای خانه های شان بزرگتر خواهد بود، سقف هایشان بلندتر و کف اتاق هایشان محکم تر، تا خاطره استبان بدون آنکه به چارچوب درها بخورد از هر جا سر در بیاورد و در آینده کسی هیچ گاه جرئت نکند در گوشی بگوید، بالاخره خیک گنده مرد، حیف شد، بالاخره احمق خوشگل مرد. چون می خواستند جلو خانه های شان را با رنگ های شاد رنگ بزنند تا خاطرۀ استبان ماندگار شود و می خواستند آن قدر چشمه از دل سنگ ها بیرون بیاورند و روی صخره ها گل برویانند تا دیگر کمرشان راست نشود، تا آنجا که در سال های آینده در طلوع صبح، مسافران کشتی های بزرگ بخاری، مست از بوی باغچه های دریاهای آزاد، از خواب بیدار شوند و ناخدا با لباس ناخدایی به ناگزیر از سکوی عرشه پایین بیاید و اسطرلاب به دست و ردیف مدال های جنگی بر سینه، به راهنمایی ستارۀ قطبی، در دور دست افق به دماغۀ بلند گل های سرخ اشاره کند و به چهارده زبان بگوید، آنجا را نگاه کنید، آنجا، آنجا که آفتاب آنقدر درخشان است که گل های آفتابگردان نمی دانند به کدام سمت روبگردانند، آری، آن جا روستای استبان است.

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد

اضافه کردن نظر

بازدیدکنندگان

در حال حاضر 68 میهمان و بدون عضو در حال بازدید از سایت هستند

آگهی متنی

   مسئولیت نوشته ها به عهده ی خود نویسنده است و سایت مرور هیچ مسئولیتی در این مورد ندارد

مهرآوران

 هاست  ، دامنه ، طراحی سایت 

HTTP://MEHRAVARAN.COM

  


 بیست داستان کوتاه از ۱۶ تن از داستان نویسان معاصر

یتhttp://www.epubfa.ir/?p=79

 

 زنان داستان نویس ایران در سایت امازون

با ترجمه امیر مرعشی

https://www.amazon.com/Alive-Kicking-collection-Contemporary-Iranian/dp/1544022727/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1488605449&sr=8-1&keywords=mitra+dava

 

 

مرفی /  بکت / سهیل سمی / ققنوس

 

 

بالزن ها / محمد رضا کاتب / نشر ققنوس .هیلا

 

 

 

با عزیز جان در عزیزیه /  فرخنده اقایی / نشر ققنوس

 

رمان «چرا زن‌ها گریه می‌کنند» نوشته رُنه ژان‌کلو با ترجمه عظیم جابری
نشر افراز . 
 

 

مجموعه چهار جلدی شناختنامه ادبیات ایران

جواد اسحاقیان /  نشر نگاه

 

چرا اخرین درنا باز می گردد

شمس آقاجانی

 

اکواریوم شماره چهار / میترا داور / نشر اموت